Recensie

Recensie Film

Sint-bernard op avontuur in Canada tijdens de goldrush

Avontuur In de nieuwste verfilming van Jacks Londons klassieke avonturenboek ‘The Call of The Wild’ is de digitaal geanimeerde hond Buck het struikelblok. Paradoxaal genoeg moet die uitdrukking geven aan dierlijke instincten en het weer wild worden.

John Thornton (Harrison Ford) en de digitale sint-bernard Buck in ‘The Call of the Wild’.
John Thornton (Harrison Ford) en de digitale sint-bernard Buck in ‘The Call of the Wild’. Foto Twentieth Century Fox

Eind negentiende eeuw trokken rond de honderdduizend Amerikanen naar Yukon, in het noordwesten van Canada. Ze waren zo bevangen door de goudkoorts dat ze weer en wind trotseerden in de hoop een klompje goud te vinden.

Onder hen bevond zich beginnend schrijver Jack London, die er ongeveer een jaar verbleef voor hij terugging naar zonnig Californië. Zijn verblijf in het stadje Dawson City, het centrum van de goldrush, inspireerde London tot het schrijven van het in 1903 verschenen The Call of the Wild (‘De roep van de wildernis’).

Dit beroemde boek voert Buck op, een kruising van een sint-bernard en een collie. Buck woont prinsheerlijk in Californië maar wordt gevangen en verkocht, waarna hij terechtkomt in Yukon. Eerst werkt hij als sledehond bij de postbezorging. Als die wordt opgedoekt valt hij in de handen van een wrede goudzoeker om te eindigen bij de zachtaardige John Thornton.

Londons verhaal draait om Bucks bestemming, een reis van beschaving naar wildernis. Aan het eind hervindt hij zijn instincten, beantwoordt hij ‘de roep van de wildernis’ en gaat hij leven te midden van een roedel wolven – in Bucks aderen vloeit van nature wolvenbloed. Tegelijkertijd transformeert hij van dienaar tot leider.

Daarnaast is het een verhaal over de loyaliteit tussen Buck en Thornton, waarbij Buck leert dat niet ieder mens slecht met dieren omspringt. Bovendien onderscheidt Thornton zich van zijn materialistische medemens door niet geobsedeerd te zijn door goud. Hij is naar Yukon gegaan om de dood van zijn zoon te verwerken.

The Call of the Wild is meermalen verfilmd, waaronder een versie met Rutger Hauer als John Thornton. In de nieuwe versie wordt Thornton hartverwarmend gespeeld door Harrison Ford, die ook de spaarzaam ingezette voice-over insprak. Buck en de andere honden zijn met de computer geanimeerd.

Tijdens de opnames werd Buck gespeeld door Terry Notary, de voormalig Cirque du Soleil-artiest die zich heeft gespecialiseerd in het nadoen van dieren. Zijn spel wordt via motion-capture vastgelegd en dient als basis voor de visuele effecten die later met de computer worden toegevoegd. Hoewel hij meestal achter de schermen werkt, is Notary te zien als de performancekunstenaar die als aap een sjiek sponsordiner ontregelt in The Square (Ruben Östlund, 2017).

De animatie van de honden en wolven is redelijk levensecht. Net zo knap is het zonder dialoog – hier geen pratende honden – duidelijk maken van Bucks gevoelens, van afwijzing tot opgetogenheid. Voer voor mensen die geloven dat dieren meer dan basale emoties kennen, maar Buck is hier wel heel erg menselijk geworden.

Toch is dat niet het struikelblok van The Call of the Wild, verder een bekwaam gemaakte avonturenfilm. Het probleem is juist dat de digitaal geanimeerde Buck in tegenspraak is met het hoofdthema van de roman, waarin Buck weer wild wordt. Aan deze verfilming komen geen wilde honden of dierlijke instincten te pas. Dat is waarschijnlijk om ethische redenen maar het voelt toch gek dat de honden uit de computer komen. Ironisch genoeg ver van de wildernis gemaakt in het beschaafde Californië, door veilig achter hun computer zittende arbeidskrachten.