Recensie

Recensie Film

Radicalisering aan beide kanten in ‘Sons of Denmark’

Drama De rechtse retoriek van een populair Deens politicus valt goed bij de neonazistische beweging Sons of Denmark. Een reactie van geradicaliseerde moslims is onvermijdelijk in deze doeltreffende maar niet al te subtiele film.

De negentienjarige Zakaria (Mohammed Ismail Mohammed) raakt betrokken bij radicale moslims die wraak willen nemen op een ultranationalistische groep die haat zaait, in ‘Sons of Denmark’.
De negentienjarige Zakaria (Mohammed Ismail Mohammed) raakt betrokken bij radicale moslims die wraak willen nemen op een ultranationalistische groep die haat zaait, in ‘Sons of Denmark’.

De Deense film Sons of Denmark gaat over de radicalisering van islamitische jongeren en van de extreem-rechtse groepering Sons of Denmark. De gelijknamige debuutfilm van Ulaa Salim (33) speelt zich af in 2024 en 2025 en is verdeeld in twee helften.

In het eerste deel volgt Salim het personage Zakaria. Net als Salim is de 19-jarige Zakaria van oorsprong Irakees. Hij staat onder invloed van een oudere geestelijk leider. Langzaam raakt hij betrokken bij radicale moslims die wraak willen nemen op de ultranationalistische groep die haat zaait, varkenskoppen deponeert bij een moskee en in varkensbloed discriminerende teksten op de muur achterlaat.

Deze ‘Zonen van Denemarken’ voelen zich gesteund door de populistische politicus Martin Nordahl. Die wordt razend populair dankzij zijn pleidooi voor minder immigranten. Zakaria ondergaat een training om Nordahl uit te schakelen.

Sons of Denmark laat zijn proces van radicalisering zien. Dan neemt de film een wending en krijgen we een soortgelijk proces van radicalisering te zien, maar dan gecentreerd rond Nordahl en zijn islamofobe kornuiten. Nordahl claimt ondertussen niets van doen te hebben met de neonazi’s van ‘Sons of Denmark’.

Beide radicale groeperingen zitten vast in een spiraal van haat en geweld: extreem-rechts reageert op islamterreur, waarna jihadisten weer wraak nemen, et cetera. Al met al schetst de film een somber beeld van een verhard politiek klimaat vol wederzijds wantrouwen en toenemende vreemdelingenhaat, een toekomstscenario dat niet ondenkbeeldig is.

Deze treurige boodschap wordt doeltreffend maar niet al te subtiel gebracht. Zo is op de geluidsband tot drie keer toe het ‘Lacrimosa’ te horen uit Mozarts Requiem. Het is niet de enige keer dat debutant Salim net geen maat weet te houden.