Recensie

Recensie Film

Guy Ritchie slaat de plank mis met ‘The Gentlemen’

Misdaadkomedie ‘The Gentlemen’, Guy Ritchies variant op gentlemangangsterfilms, is bijdehand en goed gestyled en heeft een lekkere puzzelplot. Maar met de racistische, antisemitsche en homofobe stereotypes kan hij niet meer wegkomen.

Dry Eye (Henry Golding, op de rug gezien), Mickey (Matthew McConaughey) en Ray (Charlie Hunnam) in ‘The Gentlemen’.
Dry Eye (Henry Golding, op de rug gezien), Mickey (Matthew McConaughey) en Ray (Charlie Hunnam) in ‘The Gentlemen’. Foto Christopher Raphael/STX Films

De Britse regisseur Guy Ritchie heeft (publiekelijk) een moeizame verhouding met homoseksualiteit. Aan de ene kant is hij de man van maffe testosteronfilms als Lock, Stock and Two Smoking Barrels, aan de andere kant is hij degene die de wereld een bijna openlijk homoseksuele Sherlock Holmes gaf. Nu slaat hij met The Gentlemen echt de plank mis. Dat is jammer, want zijn Britse variant op gentlemengangsterfilms als de Ocean 11+-reeks, is bijdehand, goed gestyled (elke subcultuur zijn eigen retro kledingstijl), voorzien van een lekkere puzzelplot en volgepropt met sterren die zich uitleven op maffe typetjes.

Maar het is ook belangrijk om op te merken dat de tijden godzijdank zo veranderd zijn dat bioscoopbezoekers alerter zijn op racistische, antisemitische en homofobe stereotypes en dat je er als filmmaker niet meer mee wegkomt. Zelfs niet door je hoofdpersonen de schuld te geven.

Want dat zou je nog kunnen zeggen van Matthew McConaugheys superwiet kwekende Amerikaanse dropout Mickey Pearson, die in The Gentlemen de Britse levensstijl heeft omhelsd. Als hij een van de potentiële kopers van zijn marihuanaplantage steevast ‘Chinaman’ noemt, tsja, dan kan het nog dat Ritchie iets wil zeggen over het misdaadmilieu. En hoewel het bakken met een baard zijn, neemt hij immers ook de Joodse, de Ierse en de Russische maffia op de hak. Maar als je even doordenkt dan heeft het allemaal weinig functie, net zomin als dat Hugh Grants corrupte verslaggever zonodig een griezelige nicht moet zijn.

Typetjes horen bij de traditie van de komedie, ze hebben een sociale functie, én ze veranderen mee met maatschappelijke inzichten. En zolang er voldoende tegenbeelden tegenover staan, zou je daar nog eens heel genuanceerd naar kunnen kijken. Maar dat is op geen enkele manier Ritchies inzet. Hij draait gemakzuchtig vast in een versleten groef.