Recensie

Recensie Theater

Onvoldoende diepgang in theaterversie van ‘Wees onzichtbaar’

Theater De theaterbewerking van ‘Wees onzichtbaar’ bestaat uit een reeks schetsmatige scènes die nergens de anekdote ontstijgen. Het geheel maakt een nogal ongeïnspireerde, uitgebluste indruk.

‘Wees Onzichtbaar’ van Theater Rast en Podium Mozaïek.
Wees Onzichtbaar’ van Theater Rast en Podium Mozaïek. Foto Jean van Lingen

In Wees onzichtbaar (2017) beschrijft Murat Isik de coming-of-age van Metin, een Turkse jongen die opgroeit in de Amsterdamse Bijlmermeer in de jaren tachtig en negentig. Samen met zijn moeder en zus gaat hij gebukt onder de grillen van zijn tirannieke vader. De roman werd een publiekssucces en won in 2018 de Libris Literatuur Prijs.

De theaterbewerking die nu volgt, maakt echter een nogal ongeïnspireerde, uitgebluste indruk. Jan van den Berg bewerkte het boek tot een reeks schetsmatige scènes die nergens de anekdote ontstijgen. De consequente dynamiek van korte, opeenvolgende scènes ondergraaft elke mogelijkheid tot diepgang of meerlagigheid.

De expliciete regie van Saban Ol doet daar vervolgens nog een schepje bovenop: ruzies worden lelijke, schreeuwerige scènes en emotionele momenten lardeert hij ineens met sentimentele liedjes (een heel vreemde codebreuk, die het publiek eerder van het verhaal vervreemdt dan ermee verbindt).

Albert Klein Kranenburg zou als vader een constante factor van dreiging aan de scènes mee moeten geven. Alleen is zijn spel dermate vlak, dat die spanning geen moment geloofwaardig wordt. Dat haalt voor een groot gedeelte de angel uit het stuk, want als de verstikking van het ouderlijk huis niet invoelbaar wordt, heeft Metin weinig om van te vluchten of voor te vechten.

Metin wordt bij vlagen ontwapenend gespeeld door Mingus Dagelet. Met transparant spel betrekt hij de toeschouwers volop bij de voorstelling, bijvoorbeeld in zijn tomeloze onbeholpenheid bij zijn eerste ervaringen met liefde en seks.

Inci Lulu Pamuk blijft lange tijd op afstand als de onderdrukte moeder, maar ontwikkelt zich op de valreep mooi tot sterke vrouw. Dilan Yurdakul speelt ondertussen zo’n beetje alle andere vrouwen die belangrijk waren in Metins jeugd. Yurdakul is een technisch sterke speler en weet daardoor prima raad met zo’n waaier aan dubbelrollen.

Maar het is allemaal bij lange na niet genoeg om deze toneelbewerking iets van leven in te blazen.