Recensie

Recensie Theater

Duiveluitdrijving van een monsterlijke moeder

Jeugdtheater In ‘Mijn moeder is een diva’ staat de relatie tussen een narcistische moeder en haar twee kinderen centraal. Op prettig vervreemdende wijze tonen de makers hoe moeilijk het is om je aan je ouders te ontworstelen.

Broer en zus Viktor en Valencia (Wart Kamps en Ellen Parren) in ‘Mijn moeder is een diva’.
Broer en zus Viktor en Valencia (Wart Kamps en Ellen Parren) in ‘Mijn moeder is een diva’. Foto Sanne Peper

Viktor en Valencia (Wart Kamps en Ellen Parren) zijn idolaat van hun moeder. In vervlogen tijden was zij een ster voor wie de mensen in de rij stonden, maar nu lijkt haar legende vooral nog door haar kinderen in stand te worden gehouden. De volwassen tweeling woont nog altijd bij haar in huis en heeft het leven ingericht volgens haar wensen en ideeën (waaronder ‘school is onnodig’ en ‘verliefdheid is maar een stofje in je hoofd’).

In Mijn moeder is een diva wordt zo een werkelijkheid gecreëerd die wel wat aan de film Dogtooth doet denken: kinderen die zo uitsluitend door hun ouders zijn gevormd dat ze volledig met het door hen gecreëerde wereldbeeld samenvallen. Prikkelend genoeg is de moeder slechts een onzichtbare aanwezigheid in de voorstelling: ze heeft zich al maanden, zo niet jaren in haar kamer opgesloten om even ‘bij te tanken’. Desalniettemin houden Viktor en Valencia elkaar met strikte sociale controle gevangen in de voorgeschreven rituelen; als ze hun moeder naspelen gebeurt dat met een aan aanbidding grenzende precisie.

Als Viktor zich inlaat met een lokale gitaarleraar (een geestige Abdelkarim el Baz) begint de gedeelde realiteit in elkaar te zakken. Prachtig kwetsbaar laat Parren de pogingen van Valencia zien om de boel op slinkse en uiteindelijk smekende wijze bij elkaar te houden. Uiteindelijk gaat Mijn moeder is een diva meer over haar dan over Viktor: de tragiek van de dochter die het zo goed mogelijk probeert te doen voor een moeder die zelf alleen maar oog heeft voor haar eigen verbittering. In een schitterende finale confrontatie krijgt Valencia’s ontvoogdingsproces de vorm van een duiveluitdrijving.

Op zeer grappige en tegelijkertijd beklemmende wijze zet Mijn moeder is een diva zo een claustrofobische moeder-kindrelatie neer, waaraan alleen valt te ontsnappen door de ontroerende onderlinge loyaliteit van broer en zus.