Recensie

Recensie Uit eten

Mexicaanse gezelligheid, maar het eten heeft niets verfijnds

Uit eten Amsterdam Petra Possel recenseert elke week een restaurant in en om Amsterdam.

Foto Aziz Kawak
Foto Aziz Kawak

Terwijl koningin Máxima de balletvoorstelling Frida bezocht, zaten we in een nieuwe zaak in De Baarsjes met dezelfde naamgeefster: Frida Mexican Cantina, naar de Mexicaanse kunstenares Frida Kahlo die na haar dood in 1954 tot icoon uitgroeide. „Just like Frida we embrace everything and everyone that is funky and rebellious”, aldus de website. Nou, daar hadden we wel zin in, het leven is al aangeharkt genoeg.

Deze cantina heeft naast Frida nog een pijler, namelijk chef David Chang, die met zijn ugly delicious food via Netflix een eettrend lanceerde. Het gaat hem niet om het instagrammable plaatje, maar om de smaak en eetcultuur. En tot die eetcultuur van welk land dan ook hoort de snackcultuur – en dat brengt ons bij het eten van Frida, Mexican streetfood: nacho, ensalada, taco, tortilla, et cetera.

Een halfuur na binnenkomst hebben we onze bingokaart al bijna vol. „Goedenavond, kent u ons concept? Het gaat bij ons over shared dining, Mexicanen houden van delen.” „Plat of bruisend? Oh, gewoon kraanwater.” „Wilt u één cocktail, we hebben ook een pitcher, dan bent u meteen voor de hele avond klaar.” Frida zou hoofdschuddend toe kijken hoe Mexico en zijzelf hier tot een clichébeeld en verdienmodel zijn neergezet, inclusief vrolijke kleurtjes, sombrero’s en spiegeltjes aan de muur en plastic mandjes om de ‘authentieke’ Mexicaanse gerechten in uit te serveren. Maar toegegeven, de royale ruimte oogt gezellig door alle hoekjes, het is lekker druk en het ziet er niet uit of de gasten last hebben van conceptschaamte.

Omdat het altijd zo verdraaid lekker en vies tegelijk is, nemen we bij wijze van apéritief naast cocktails (ocho blanco 8,50 en mezcal mule 9,50) een portie nachos extraordinario met gesmolten kaas, koriander, ui, tomaat en guacamole (9,-). Het is veel en lekker vet, maar we zijn er nauwelijks aan begonnen of onze totale bestelling staat in één keer op de piepkleine tafel: alambre taco met bief (drie kleine taco’s, 9,-), nopales taco met cactus (drie kleine taco’s, 9,-), tortilla chicken fajita (drie tortillas, 12,-), ceviche zeebaars (12,50) en maïskolf (5,-). We piepen zachtjes, maar de bediening meldt dat het nu eenmaal klaar is. De meeste gerechten zijn warm, we voelen ons genoodzaakt het op een schransen te zetten en dat bevalt helemaal niet.

De taco’s van maïsmeel, de ondergrond van zowel de bief als de cactus, zijn mooi droog, maar smaken naar karton. De bief zelf is grof, er zitten twee grote stukken op één taco, dat maakt het onnodig log en is niet goed voor de smaak. De nopales, cactusblad, smaakt naar doodgekookte sperzieboon, waarschijnlijk komt ie uit blik; in Mexico wordt zo’n cactusblad vaak vers gebruikt.

De ceviche – de kok gaf een onnodige upgrade met vioolblad, mossel en garnaal – is ronduit mislukt. De zeebaars is te dik en heeft slechts deels in het zuur gegaard, er zijn stukken die niet in aanraking kwamen met de marinade. Die marinade is geen oprechte leche de tigre (tijgermelk, citrusmarinade), maar half zuur – een beetje laf, niet pittig, waar zijn de pepers?

De maïskolf is op de barbecue geweest, heeft scherpte en komt met Parmezaanse kaas, wat ’m wat zoutigs meegeeft, best lekker. Eigenlijk bevalt de tortilla chicken fajita ons het meest. De tortilla’s zijn mooie, dunne pannenkoekjes van tarwemeel met malse reepjes kippendij, die goed gekruid zijn en met gestoofde ui en paprika komen... goed geslaagd!

Ten slotte, we hebben de missie om veel te proeven, nog een dessert: avocado-ijs met gesuikerde jalapeño, limoenschuim en tomatenjam (6,-). Avontuurlijk is het zeker (alhoewel we in de harde, melige stukjes op het ijs geen jalapeño herkennen), lekker is het niet. Dit is ijs waar je nu eens níét blij van wordt.

Het is een gezellige boel bij Frida, de cocktails zijn heerlijk en daar wordt natuurlijk het geld mee verdiend, maar het eten heeft niets verfijnds, is uit balans en valt ook nog eens zwaar op de maag. Dat kan nooit de bedoeling zijn.

Recensent en journalist Petra Possel test wekelijks een restaurant in en om Amsterdam.