Reportage

Julian kijkt graag uit het raam naar katten

Een serie over de mensen die wonen of werken in de L-flat in Zeist, één van de grootste in het land. Vandaag: Julian en Julia.

De computer is belangrijk in Julians leven. Hij monteert filmpjes of maakt muziek. Foto Daniël Niessen
De computer is belangrijk in Julians leven. Hij monteert filmpjes of maakt muziek. Foto Daniël Niessen

Lees de online versie van dit artikel op nrc.nl/flat

Julia Ement (54) opent de deur met een gespannen blik in haar ogen. De ochtend was zwaar. Haar zoon Julian van twintig had een „explosie”. Zijn computer startte niet op. Iets met een updateprobleem. Julian raakte in paniek, zette het op een schreeuwen.

De computer is belangrijk in zijn leven – hij zit er elke dag uren achter. Filmpjes monteren, muziek maken. Nu slaapt Julian. Zijn moeder kon hem kalmeren.

Haar leven, vertelt ze, draait om haar zoon. Hij heeft een verstandelijke beperking, autisme en epileptische aanvallen.

Maar ze treurt niet. „Mensen op de dagbesteding glimlachen meteen als ze hem zien.” Julian gaat er een paar keer per week heen.

Julia is zelf geboren in Rusland, ze kwam in 1993 naar Nederland. Sinds 1999 woont ze in de L-flat. Julian was toen zes maanden. Van zijn vader is ze gescheiden.

Ze wonen op één hoog. Julian staat vaak voor het raam op de uitkijk. Hij speurt graag naar katten, zijn lievelingsdieren. Passanten kunnen hem zien vanaf de stoep voor de flat. Soms fladdert Julian voor het raam met zijn handen. Of hij gaat zó op in de filmrol die hij zichzelf ziet spelen, dat hij grimassen trekt. Shrek is zijn favoriet.

Suus, een tienermeisje van zes hoog, vertelde dat een jongen uit de flat Julian uitschold „Tsja”, zucht Julia. „Veel kinderen begrijpen zijn gedrag niet.”

Op een dag was Julia de meisjes te slim af

Anderhalf jaar geleden begon een groepje meisjes Julian vanaf de stoep te filmen, vertelt ze. Eén keer, twee keer, drie keer. Als ze Julia zagen, stoven ze weg, de anonimiteit van de L-flat in. Op een dag was Julia de meisjes te slim af. Terwijl ze haar zoon filmden, legde Julia hén vast op de camera. „Dat mag niet!” riepen de meisjes. Precies, antwoordde Julia. Probleem opgelost.

Ze wil niet te negatief doen over de flat. Ze heeft veel buren, dat is fijn. Veel mensen kennen Julian, en begroeten hem hartelijk. Krijgt hij een epileptische aanval, dan belt Julia een medeflatbewoner. Nadia, ook een Russische, is er vaak snel want ze woont een paar deuren verder.

Blij sprong Julian op en neer. Politie, voor hèm.

Op een dag was Julian in zijn eentje op het gras achter de flat. Plots stond hij stil voor een van de vele balkons, en keek hij met een speurende blik naar binnen. „Waarschijnlijk had hij een kat gezien”, zegt zijn moeder. Een meisje in de woning voelde zich onveilig toen ze de grote jongen stokstijf voor haar balkon zag staan. Was hij een inbreker? Keek hij nou naar háár? Haar moeder belde de politie.

Even later zag Julian drie agenten op zich afrennen. Blij sprong hij op en neer. Politie! Voor hém! Een flatbewoner herkende Julian en riep de agenten toe. „Blijf van hem af! Niet aanraken!” Het kwartje viel bij de agenten. Ze begeleidden Julian rustig terug naar zijn moeder.

„We hebben in Rusland een uitdrukking”, zegt Julia Ement. „Een andere man of vrouw kun je makkelijk krijgen. Maar je buren, die zijn jouw lot.”

Volgende aflevering: David, vuilruimer achter de flat. Zie nrc.nl/deflat en de Achterpagina komende dinsdag