Reportage

Hollandse man is een zuinige Valentijn

Valentijnsdag Rotterdamse bloemisten moeten het vooral hebben van mannen met een migrantenachtergrond. „Hier kwam laatst een Hollander, vier jaar getrouwd. Wat denk je? Vier rozen.”

Sheila de Man in Bloemen en Kadoshop Maja in Rotterdam.
Sheila de Man in Bloemen en Kadoshop Maja in Rotterdam. Foto Aziz Kawak

Conny de Man en haar dochter Sheila staan in Bloemen en Kadoshop Maja in Rotterdam. Ze worden omringd door boeketten rode rozen. Het is de dag voor Valentijn en vooral mannen lopen in en uit voor een boeket. Bloemen zijn nog altijd populair met Valentijnsdag. Bovenal rode rozen – de kleur van de liefde.

De mannen die echt goed uitpakken, dat zijn mannen van „buitenlandse afkomst”, zegt Conny de Man: „Een Nederlandse man staat te twijfelen met een bosje in zijn handen van 5,95 en een van 6,95. Mannen van Turkse, Marokkaanse, Surinaamse of andere afkomst bestellen vijftig rode rozen. Dan ben je nu zo’n 125 euro kwijt.

Andere bloemisten hebben dezelfde ervaring. „Mannen van Turkse en Surinaamse afkomst komen hier voor grote boeketten”, zegt Evla Celebi van Peperzak Bloemenhandel. „Maar ook Bulgaren en Polen. Autochtone Nederlanders zien we niet veel. Een op de honderd klanten, schat ik.”

In Janna’s Bloemenpleintje trekt Janna Chaglamdjian een kastdeur open. Ze haalt er een rood fluwelen hartvorming doosje uit en opent het voorzichtig. Een witgouden ring met glinsterende steentjes. „Morgen bezorg ik dat voor een Turkse jongen. Mét voor zeventig euro rode rozen. Als je zijn Valentijn bent, zit je goed.”

Peperdure rozen

Die zeventig euro is geen extreem bedrag. Rode rozen zijn nu peperduur. Op de veiling wordt er om gevochten, zeggen de bloemisten. „Ik kocht voor 1,60 en 1,70 euro een roos met lange steel”, zegt Conny de Man. Bloemisten die een dag later waren betaalden 1,95. De meeste rozen gaan naar het buitenland. „Daar betalen ze vijf euro tot 7,50 voor een roos. In Nederland betalen klanten dat er niet voor. We verkopen ze voor 2,50 en maken dus nauwelijks winst. Je hoopt dat ze er nog wat bijkopen.”

Lees ook: Hoe je meer dan 50 jaar bij elkaar blijft

Via FloraHolland, het grootste internationale handelsplatform voor bloemen en planten ter wereld, zijn de afgelopen dagen ruim 152 miljoen rozen verhandeld, bijna 10 procent minder vergeleken met vorig jaar. Dat komt met name door minder aanvoer uit Kenia, waar het slecht weer was. Daardoor zijn er minder rozen en zijn ze duurder.

Om het betaalbaar te houden voor hun klanten zijn de bloemisten inventief: Ze mengen rode rozen met roze of witte rozen – die zijn goedkoper. Maar ook: één rode roos met een beertje. Of één rode roos met chocolade. En heel populair: flowerboxen. Een hartvormige rode doos, al dan niet met kijkvenster. Propvol kleine rode roosjes.

Bij Peperzak Bloemenhandel gaat de telefoon. Er is een man aan de lijn, hij bestelt vijftig rozen voor zijn vrouw. En twee boeketten met ieder twintig rozen voor zijn moeder en zijn schoonmoeder. Turkse Nederlanders doen dat zo, zegt Eva Celebi. „Die denken ook altijd aan hun moeder en schoonmoeder.”

Conny de Man: „Ze geven tien keer meer uit dan Nederlanders. Als ze de hand vragen van hun verloofde: honderd rozen. Als ze gaan trouwen: drie bruidsboeketten. Einde van ramadan: grote boeketten. Hier kwam laatst een Hollander, vier jaar getrouwd. Wat denk je? Vier rozen.”

Altijd mannen

Yilmaz Gungor zoekt in Janna’s Bloemenpleintje met zorg iets uit voor zijn vrouw. Het worden twee hoge glazen vazen, gevuld met gekleurde siergel-balletjes en een orchidee. Hij kijkt van een afstandje en knikt goedkeurend. „Ik wil iets bijzonders”, zegt hij. Valentijnsklanten zijn altijd mannen, roept Janna Chaglamdjian. „De vrouwen verwáchten dat ze iets krijgen.”

Evla Celebi ziet ook verrassend veel jonge jongens, zegt ze. „Die kopen ook voor honderd euro bloemen en vragen dan – „alstublieft mevrouw” – korting. Op zo’n boeket haal ik vaak wat van de prijs af.”

Rosanna Azatyan helpt haar vriendin in Janna’s Bloemenpleintje. Ze had vijftien jaar een eigen bloemenzaak. Haar valt nog iets op: Klanten met een migrantenachtergrond geven geen bloemen in knop: „Een bloem moet, op het moment van geven, op z’n mooist zijn. Nederlanders willen juist wel knoppen. Het boeket moet lang staan.”

Nederlanders kopen bloemen voor zichzelf, zegt ze. „Gewoon wekelijks een klein boeketje op de salontafel. Dat zie je in Turkse, Marokkaanse en Hindoestaanse gezinnen weer veel minder. Voor hen zijn bloemen altijd een cadeau.”