Tame Impala, alias Kevin Parker

Foto Neil Krug

Interview

Kevin Parker van Tame Impala: ‘Muziek is de soundtrack bij het ervaren van de tijd’

Interview Tame Impala Kevin Parker, het brein achter rockband Tame Impala, creëert in zijn eentje stormachtige soundscapes. Na vijf jaar is er nu eindelijk een nieuw album: ‘Slow Rush’.

De liedjes op het nieuwe album van Tame Impala maken draaierig en duizelig, als op een schip dat over de golven zwalkt. Maar je bent in goede handen, want de kapitein is Kevin Parker, een ogenschijnlijk warrige Australiër die vanachter een sluik hippiekapsel met geloken ogen de wereld inkijkt. Van warrigheid of apathie is echter geen sprake. De 34-jarige Parker heeft zeebenen en een heldere geest – helder genoeg om zijn geluidskolken te laten uitmonden in een schwung waar de gemiddelde muziekliefhebber niet tegen bestand is.

Tame Impala is de meest geliefde en populaire rockband van het moment, en Kevin Parker ís Tame Impala. Parker bedenkt de muziek en voert de composities in zijn eentje uit. Pas als er live gespeeld wordt, vraagt hij een groep jeugdvrienden om mee te doen. De afgelopen tien jaar was Tame Impala een van de weinige bands die een werkelijk groot en nieuw publiek wist aan te spreken. Tame Impala is dan ook meer dan een rockband. Eenmansorkest Tame Impala creëert stormachtige soundscapes die hun lading in verschillende texturen over de luisteraar uitstorten: suizende luchtverplaatsingen, gitaardroedels roterend als helikopterwieken en de hypnotiserende neuzelstem van zanger Parker die zich steeds lijkt af te vragen wat er gebeurt en hoe laat het is.

Zijn nieuwe album werd meerdere keren aangekondigd en weer afgeblazen. Vijf jaar duurde het uiteindelijk voordat Parker zijn vierde, op 14 februari te verschijnen album, voltooide. De titel is The Slow Rush, ‘langzame haast’; en tijd is het centrale thema. Het onderwerp komt terug in de teksten, de titels en in de muziek. Want de klanken zijn zo desoriënterend dat tijdbesef lijkt te verdwijnen. Dat is waarschijnlijk de reden waarom Parkers muziek vaak ‘psychedelisch’ genoemd werd. Psychedelisch, in de betekenis van geestverruimend, is zijn muziek nog steeds. Nog meer dan op succesalbum Currents (2015) bedwelmt de muziek.

Als Tame Impala houdt Kevin Parker zijn voelhorens ver uitgeschoven. Vanuit het verafgelegen Perth is hij op de hoogte van de wereldwijde muzikale conjunctuur: dat hiphop inmiddels de toon aangeeft, is hem niet ontgaan. De liefde bleek wederzijds: succesrapper A$ap Rocky bijvoorbeeld sampelde Tame Impala’s ‘Why Won’t You Make Up Your Mind?’ voor zijn liedje ‘Sundress’; Rihanna koos zijn ‘New Person, Same Old Mistakes’ om te coveren.

Parker leent op zijn beurt de repetitieve opbouw van de rap, bijvoorbeeld voor het nieuwe liedje ‘Breathe Deeper’, dat zo voor een hiphopbeat door had kunnen gaan. En verder reiken zijn antennes: naar het verleden, toen een pompeus drumgeluid populair was. Met veel echo en trage klappen laat Parker zijn drums galmen. Zo schimpt de achtbaan langs een voorbeeld hier, een invloed daar, heeft soms een kitschmoment – maar arriveert steevast bij lijzige sensualiteit.

Draaierig

Vandaag zit Parker in een Amsterdams hotel, en zegt dat hij zelf niet draaierig wordt van zijn muziek. „Misschien eventjes. Als ik een liedje voor het eerst terug hoor, en niet meer weet hoe het klinkt. Maar de fysieke reactie verdwijnt als ik eenmaal doorheb wat er gebeurt.”

Want dat heeft hij niet altijd paraat. Parker: „In de studio doe ik maar wat, alsof ik verf gooi op het doek, en me na afloop afvraag of het ergens toe leidt.”

Al is hij op de hoogte van de muziekontwikkelingen, hij luistert zelden naar creaties van anderen, zegt hij. „Want als ik luister, heb ik niet de mogelijkheid om over een eigen liedje na te denken. Ik wil rust om me heen. Vooral als ik in de auto rijd. Dat is het moment dat ik een nieuw nummer bedenk.”

Hij kan geen muziek creëren terwijl hij gitaar of keyboard speelt, zegt hij, alleen in stilte. Eenmaal in de studio gebruikt hij allerlei instrumenten om het liedje aan te kleden, en zorgt hij dat elke mandoline, dwarsfluit of synthesizer met effecten beladen wordt. Ook zijn eigen zang. Zo lijkt de koorzang in openingssong ‘One More Year’ te worden voortgebracht door een grauwend monster. „Dat is mijn eigen stem”, zegt hij droog, „die ik had vertraagd en gesampled.”

Psychedelische stijl

Parkers muzikale smaak werd op jonge leeftijd mede gevormd door zijn vader, bij wie hij na de scheiding van zijn ouders woonde. De vader liet hem kennismaken met muziek van The Beatles en The Shadows, later ontdekte hij zelf de psychedelische stijl van Cream en Jefferson Airplane, waardoor hij een liefde voor effectapparatuur opdeed. Zijn vader ontraadde hem om van muziek zijn beroep te maken, omdat dat ‘het plezier zou verpesten’. Parker ging astronomie studeren voordat hij toch toegaf aan zijn muzikale ambitie. Zijn vader overleed tijdens de opnamen van debuutalbum Innerspeaker (2010).

Over hun vaak moeizame relatie gaat het nieuwe nummer ‘Posthumous Forgiveness’. „De relatie in het liedje eindigt plotseling, omdat een van tweeën overlijdt. Een verzoenend gesprek is niet meer mogelijk, je moet het in je eentje afhandelen.” Enigszins wrang zingt hij: ‘You take all your sorries to the grave.’

Hij heeft geen hekel aan tijd, zegt hij. Maar het thema houdt hem vaak bezig, blijkt uit titels als ‘Patience’, ‘One More Hour’ of ‘It Might Be Time’. „Tijd is iets magisch, omdat iedereen het op een andere manier ervaart. Tijd gaat altijd even snel, maar toch gaat hij voor de een langzaam, en voor de ander sneller. Muziek is de soundtrack bij het ervaren van de tijd. Wat mij betreft.”

En ineens ben je een dertiger, denk je dat je aan volwassen gedrag moet voldoen en schrijf je het liedje ‘Lost In Yesterday’, met de woorden „All my friends are growing up and moving on/ I must be missing something.”

Dat is de kern, zegt hij. Eigenlijk wil hij het liefst dat alles blijft zoals het is. „Want de toekomst is eng.” Hij veegt een piek haar uit zijn ogen. „De periodes dat ik mag nadenken over muziek zijn de periodes dat ik me het rustigst voel. Het is opwindend en geruststellend om aan nieuwe muziek te denken. Het zijn al die andere dingen die me onzeker maken.” Hij somt op: „Dagelijkse verantwoordelijkheden, kinderen krijgen, het leven dat voorbij glijdt. Kortom, menselijke dingen waar je niet onderuit komt.”

Waarschijnlijk rekte Parker de creatie van The Slow Rush daarom steeds verder uit. Jarenlang zat hij in zijn eentje in de studio, ver van de bewoonde wereld. De studio is een, naar zijn zeggen, enorme ruimte gevuld met een steeds groeiende verzameling apparatuur waar hij eindeloos mee kan experimenteren en sleutelen. Werken in de studio, dat is zijn perfecte toestand.

„Muziek staat je toe om kinderlijk te blijven. Als muzikant heb je te maken met een kloof tussen de kinderlijke, creatieve episode en de rest van je leven.” Hij gebaart richting de straat, de auto’s en langslopende mensen, buiten de hotelkamer. „Na een periode van intensief muziek maken moet ik terug naar die ‘rest van mijn leven’. Dat is angstwekkend.”

The Slow Rush verschijnt 14/2 bij Caroline Records.