Recensie

Recensie Muziek

Met zwoele flair scheert Son Little langs stijlen

Zou het hem werkelijk slechts acht dagen hebben gekost om zijn hele album te schrijven? Nadat zijn harde schijf verloren ging en daarmee alle demo’s, werd de Amerikaanse artiest Son Little (Aaron Earl Livingston) gedwongen met een schone lei te beginnen. Die snelheid (en paniek!) is totaal niet af te horen aan zijn derde album Aloha. Sterker, bij iedere draaibeurt kruip je dieper in deze plaat.

Son Little heeft op Aloha iets totaal onbekommerds. Met zijn relaxte, soepele donkere zangstem en open teksten scheert hij langs zo’n beetje alle oer-Amerikaanse stijlen: rhythm & blues, soul, rock-’n-roll. Maar hij laat zich nergens op vastpinnen. Steeds als er iets herkenbaars opdoemt - een orgeltje uit de gospel, een bluesy gitaarlick, een soulvolle uithaal - wordt het dat vervolgens net niet. Zoals ‘about her.again’ dat even refereert aan Jimi Hendrix. Of ‘3rd eye weeping’, een opgewekte treurzang. Aloha overtuigt met zwoele flair en gooit heel wat deuren open.