Recensie

Recensie Film

‘A White, White Day’: fraaie studie van een binnenvetter

Drama De stemmige IJslandse film ‘A White, White Day’ is al net zo geïmplodeerd als de barse hoofdpersoon Ingimundur, die moeite heeft zijn rouw te uiten. Vroeg of laat zoeken die gevoelens een weg naar buiten.

Ingimundur (Ingvar Sigurdsson) met zijn kleindochter Salka (Ída Mekkín Hlynsdóttir) in ‘A White, White Day’.
Ingimundur (Ingvar Sigurdsson) met zijn kleindochter Salka (Ída Mekkín Hlynsdóttir) in ‘A White, White Day’.

In de mistige openingsbeelden van de IJslandse film A White, White Day rijdt een auto over een besneeuwde weg. De camera volgt een tijdje totdat de auto een bocht mist, door de vangrail rijdt en naar beneden kiepert. Dan volgt een interessante montage waarin de kijker steeds hetzelfde huis ziet in wisselende seizoenen. Zo passeert de tijd en is te zien dat het huis verbouwd wordt.

Pas daarna worden de eerste woorden gewisseld en wordt langzaam duidelijk wat er eerder gebeurd is, wie de hoofdpersonen zijn en hoe hun (familie)verhoudingen liggen. Bij het auto-ongeluk kwam de vrouw om van hoofdpersoon Ingimundur, mooi bars vertolkt door Ingvar Sigurdsson. Naar aanleiding van die tragedie heeft hij een moeizaam gesprek met een psycholoog, met als cruciale vraag: wie ben jij?

Beetje bij beetje geeft de stemmige film antwoord op die vraag, waarbij ook Ingimundur dingen ontdekt die zijn wereld en zelfbeeld op zijn kop zullen zetten. Het eerste antwoord dat Ingimundur de psychiater geeft, is dat hij een man is. Zonder al te veel te verraden kan daaraan toegevoegd worden dat hij een man is die implodeert. Hij is een binnenvetter die moeite heeft zijn gevoelens van verlies, boosheid en verdriet te uiten. Liever klust hij aan zijn huis of past hij liefdevol op zijn kleindochter Salka. Maar al zijn opgekropte gevoelens zoeken vroeg of laat een weg naar buiten en dan heeft voormalig politierechercheur Ingimundur zichzelf niet meer in de hand.

A White, White Day is vooral een fraai geacteerde karakterstudie, een sobere vertelling die bijna net zo geïmplodeerd is als Ingimundur. De dialogen zijn schaars en het drama blijft ingehouden totdat ook het verhaal een wending neemt. De film bevat fraaie beelden die soms los lijken te staan van de inhoud, of is Ingimundur het naar beneden vallende, niet meer te stuiten rotsblok dat door regisseur Palmason in elkaar opvolgende shots getoond wordt?