Ze ligt daar. Ga maar kijken

Moordzaak in ziekenhuis Diya was acht jaar toen ze in het Maasstad Ziekenhuis werd gedood door haar vader. Het gezin was al jaren bekend bij politie en hulpinstanties. Wat ging er mis?

De woonkamer van Diya’s moeder is nu ingericht als een monument.
De woonkamer van Diya’s moeder is nu ingericht als een monument. Foto Dieuwertje Bravenboer

Diya leek sprekend op haar vader. Ze had zijn brede gezicht, zijn grote donkere ogen. Op straat zeiden ze soms verbaasd tegen haar moeder: is dat jouw kind? Voor een meisje van acht was ze fors en sterk. Diya was 1 meter 35 lang, woog 34 kilo en had schoenmaat 36. Ze zat op judo en keek met haar vader horrorfilms.

Ook innerlijk leek ze op hem. Diya kwebbelde graag en was eigenwijs. Ze luisterde vooral naar haar vader en liep soms over haar moeder heen. Zijn temperament had Diya ook. Bij spelletjes kon ze moeilijk tegen haar verlies en ze wilde altijd het laatste woord hebben. Na het douchen ging ze trouw bidden. Dat wilde haar vader, een gelovige hindoe.

Op vrijdag 15 maart vorig jaar werd Diya ’s avonds rond 22.00 uur gevonden. Onder een laken, in een kamer op de gesloten afdeling radiologie van het Maasstad Ziekenhuis in Rotterdam-Zuid. Reanimatie en een spoedoperatie konden haar leven niet redden. Vanaf de Zalmplaatschool in de wijk Hoogvliet in Rotterdam-Zuid, waar Diya in groep vijf zat, werd een stille tocht gehouden. Rapper Ronnie Flex was bij de uitvaart en zong zijn hit Blijf Bij Mij.

Vader Nirmalkoemar B. – roepnaam Steve – heeft bekend dat hij zijn dochter heeft gedood. Waarom, dat weet hij niet goed meer, zei zijn advocaat. Justitie verdenkt Steve (41) van moord. Hij heeft Diya „opzettelijk” gesmoord, gewurgd en met een schaar in de borst gestoken, volgens de dagvaarding.

Wanneer de strafzaak inhoudelijk wordt behandeld, is nog onbekend, mede omdat Steve vorige week besloot van advocaat te wisselen. Deze week is de vierde regiezitting. Dinsdag verschijnt ook een onderzoek van de Inspectie Gezondheidszorg en Jeugd of betrokken partijen juist hebben gehandeld.

Hoe komt een vader ertoe zijn kind om te brengen? Hadden de politie en hulp- en zorginstanties het kunnen voorkomen?

In de media werd vorig jaar het beeld geschetst van een zorgzame vader die vergeefs om hulp schreeuwde. Steve had alles over voor Diya, zeiden buren. Hij was die man die iedere dag de duiven voerde, de hond uitliet en een praatje maakte. Goed, er was soms politie, en hij was een flinke cannabisroker.

In een herdenkingpiramide is de voorletter ‘D’ van Diya te zien, volgens de familie.

Foto Dieuwertje Bravenboer

Diya’s moeder vertrouwde hun dochter tot het einde „blindelings” toe aan Steve. Soms was hij overbezorgd. Toen Diya in groep vijf zat, maakte hij zich al zorgen over haar schoolkamp in groep zeven. Diya’s moeder denkt dat hij hun dochter in een soort psychose voor iemand anders moet hebben aangezien.

Als echtgenoot was Steve een andere man. Hij kon thuis jaloers, dominant en agressief zijn. Terugkijkend was hij de afgelopen tien jaar „gewoon ziek”, zegt Diya’s moeder.

In de week van 15 maart 2019 was Steve bang. In kogelwerend vest verscheen hij vijf dagen voor Diya’s dood met een mes op school. Hij voelde zich bedreigd en dacht dat zij werd misbruikt. Hij had contact met zijn huisarts, de politie, hulp- en zorginstanties. Met pijn in zijn borst ging hij drie keer naar het Maasstad Ziekenhuis. Hyperventilatie en paniekaanvallen was de diagnose. Niemand zag het gevaar. „Het meisje was niet in beeld bij jeugdbescherming. Ook niet in het verleden”, zei Jeugdbescherming Rotterdam Rijnmond toen.

Maar uit onderzoek van NRC blijkt dat meerdere hulpinstanties de gezinssituatie al langer kenden. Het gezin was sinds 2014 bekend bij de voorlopers van Jeugdbescherming en Veilig Thuis, het advies- en meldpunt voor huiselijk geweld en kindermishandeling.

Met „niet in beeld” bedoelde Jeugdbescherming dat de kinderrechter geen „maatregel” had opgelegd, zoals gezinstoezicht, zo verklaart een woordvoerder het nu.

Al veel eerder was vader Steve ook een bekende van politie en justitie geworden. Zo’n twaalf jaar geleden zat hij in het criminele circuit, vertelde hij anderhalve week voor Diya’s dood bij Fivoor, centrum voor forensische en intensieve psychiatrie. Hij heeft ooit langere tijd vastgezeten. Voor een gewelddadig incident „met een jongen op straat”, zegt Diya’s moeder. Maar Steve praatte hier thuis nooit over en meer is vooralsnog niet bekend.

De woonkamer is nu ingericht als een monument, met kinderfoto’s en Diya’s favoriete zomertopje ingelijst. Er was nooit stilte in huis, zegt haar moeder, die vanwege privacy anoniem wil blijven. Binnen maakte Diya koprollen en radslagen – ook tegen de grote tv, en toen kwam er een barst in. Ze hield van dansen, muziek, acteren en wilde graag vloggen. Ze had geen broertjes of zusjes, maar wel veel vriendinnetjes en vaak kinderfeestjes.

Diya’s moeder leerde Steve kennen in 2008, via haar neef. Hij was altijd verzorgd en had een vlotte babbel, vond zij. Toen zij in verwachting bleek, sloten ze een religieus huwelijk met hindoestaanse rituelen – ze zijn niet voor de wet getrouwd. Zij is al jaren administratief medewerker, hij had een uitkering en werkte een tijd als pakketbezorger.

Haar favoriete zomertopje met rode bloemen is ingelijst.

Foto Dieuwertje Bravenboer

Diya’s moeder zat klem tussen haar man en haar familie. Kort na Diya’s geboorte in 2010 ontstond ruzie. Haar moeder was dagenlang onbereikbaar voor de familie. Steve had haar telefoon afgepakt en hield haar weg bij sociale media. Bezorgd reed haar familie naar Hoogvliet toe, maar Steve liet hen niet binnen.

In mei 2014 ging het samenwonen niet meer. Diya’s moeder had een inzinking en moest naar het ziekenhuis. Twee tantes van Diya reden in paniek naar Hoogvliet. Zij dachten dat Steve hun zus mogelijk iets had aangedaan.

Bij de voordeur werd er geschreeuwd. Steve gaf een duw, verklaarden de tantes achteraf. Zij sloegen dreigende taal uit, volgens hem. Een tante trapte tegen de voordeur, het gewapende glas brak, en Steve belde de politie.

Diya’s tantes werden van de snelweg gehaald en moesten de verhoorcel in. Steve claimde achteraf 2.127 euro schadevergoeding, ook voor zijn jas, een tuinbeeldje en een tochtgordijn. Volgens zijn advocaat leed hij aan „angstklachten, een concentratiestoornis en slaapproblemen”. Uiteindelijk is alleen de ruit vergoed.

De politie was bezorgd en het Advies- en Meldpunt Kindermishandeling, nu Veilig Thuis, werd ingeschakeld. Ook het Bureau Jeugdzorg in Rotterdam, voorloper van de Jeugdbescherming, werd in 2014 om „advies” over het gezin gevraagd, bevestigt een woordvoerder desgevraagd. De zorg was toen vooral hoe het met Diya’s moeder ging, vader Steve had nooit ouderlijk gezag aangevraagd.

Achteraf gezien zijn de verklaringen tijdens de politieverhoren over de ruzie saillant. Steve vertelde dat hij cliënt was bij toenmalig psychiatrisch centrum Delta. „Ik volg daar een therapie gericht op agressie en stemmingswisselingen. Ik had daarvoor ook medicijnen”, zei hij.

Een tante vertelde de politie dat Steve „losse handjes” had. Een andere tante zei: „Ik dacht dat Steve mogelijk mijn zus met een mes zou hebben doodgestoken. Ik heb dat gevoel altijd gehad bij Steve. Ik acht Steve daartoe in staat.”

Na dit dieptepunt ging Diya’s moeder op zichzelf wonen. Maar ze hield tot het laatst toe een soort relatie met Steve. Hij was erg gelovig en het hindoehuwelijk is een heilig verbond, zegt ze. Bijna dagelijks aten ze samen, op woensdag en zondag sliep Diya bij haar vader.

Eind 2017 tekende Diya zichzelf met haar opa.

Foto Dieuwertje Bravenboer

Eind 2015 kwam Steve weer in aanraking met de politie. In zijn schuurtje vonden ze 270 zware Cobra 6-knallers, anabole steroïden en 7.615 euro. In hoger beroep werd hij vorig jaar veroordeeld tot 180 uur taakstraf voor illegaal bezit van vuurwerk en geneesmiddelen.

De politie maakte zich weer zorgen en meldde de vondst in 2015 bij Veilig Thuis – ook omdat Steve foto’s had van Diya bij een heleboel bankbiljetten. Jeugdbescherming ging op huisbezoek bij het gezin, bevestigt een woordvoerder. De instantie adviseerde ook het wijkteam, dat vanuit de gemeente hulp biedt.

Daar bleef het bij.

Diya’s familie vindt dat instanties gefaald hebben. De Zalmplaatschool bijvoorbeeld, heeft haar moeder nóóit gemeld dat Steve in een kogelwerend vest met een mes verscheen. De adjunct-directeur belde die maandag 11 maart vorig jaar wel 112. De politie sprak Steve op school en verwees hem naar de huisarts.

Nu blijkt dat Steve zelf al sinds vrijdag 8 maart belde en mailde naar de politie. Hij zag vreemde mensen, ze keken vanuit zijn tuin bij hem naar binnen, dacht hij. Ook meldde hij gevoelens van depressiviteit. De politie zou nog contact opnemen, volgens het callcenter.

Tegen zijn huisarts zei Steve op maandag dat hij bang was voor de familie van Diya’s moeder. De dokter meldde dit bij Veilig Thuis, waar Steve ’s avonds mee belde. Hij zocht een veilige overnachtingsplek voor zichzelf en Diya, vertelde hij. Veilig Thuis adviseerde de ‘mannenopvang’, maar die was dicht. Steve zei dat hij dan maar met Diya in een hotel zou slapen.

Pas twee dagen later, op woensdag 13 maart, ontdekte Diya’s moeder zelf dat het niet goed ging met Steve, zegt ze. Hij wilde aangifte doen van bedreiging en zij ging mee. Maar bij de politie kon Steve niet helder vertellen door wie of wat hij werd bedreigd. Op de politie kwam hij wel verward over, maar niet gevaarlijk. Het bezoek van Steve werd alleen geregistreerd.

Die avond belde Steve Diya’s moeder weer omdat hij onwel was. Zij rende naar zijn woning en zag dat de tuindeur met fietskettingen was dichtgemaakt. Hij was helemaal bezweet.

De politie ging pas zoeken in het ziekenhuis toen Diya’s vader zich aangaf. Mijn dochter is in de hemel, zei hij.

Per ambulance ging hij met Diya naar het Maasstad Ziekenhuis. Haar moeder volgde in de auto, de hond moest thuisblijven. Na onderzoek werd Steve rond 01.00 uur ontslagen, maar een uur later wilde hij terug. „Daar heb je ze weer”, hoorden ze baliemedewerkers zeggen. Ze voelden zich niet serieus genomen.

De ambulancebroeders belden die woensdagavond met Veilig Thuis. Hun korte boodschap: een verwarde meneer had ’s avonds laat nog zijn dochtertje bij zich. Hij zei hen dat niemand anders voor het meisje kon zorgen.

De uitgebreide versie van die melding kwam pas donderdagavond 14 maart – een dag later – aan bij Veilig Thuis. De vader leek paranoïde, meldden de ambulancebroeders. Hij was in de waan dat Diya’s moeder in een bordeel werkte – wat niet waar is – en vreesde dat zijn dochtertje daar ook kwam. In de melding stond ook dat Steve een crimineel verleden had – waarschijnlijk heeft hij dat de broeders zelf verteld.

De volgende ochtend werd die melding pas echt opgepikt door Veilig Thuis. Toen drong door dat zij dágen eerder al zelf met Steve hadden gebeld. Ineens kwam het besef: crisis!

Lees ook: ‘Vader van vermoorde Diya vroeg al dagen om hulp’

Ook op die vrijdag 15 maart ging het fout. Veilig Thuis vroeg psychiatrisch centrum Fivoor informatie over Steve. Maar ze wilden dit niet geven zonder zijn toestemming. Het centrum leverde die info pas maandag – drie dagen na Diya’s dood. Fivoor bevestigt dit, maar had pas twee gesprekken met Steve gehad, zegt een woordvoerder. Er leek geen „kindrisico”.

Vrijdagmiddag gingen het crisisteam van Jeugdbescherming en Veilig Thuis naar de woningen van Steve en Diya’s moeder, maar daar liepen ze hen mis. Opnieuw voelde Steve zich niet goed en zij had hem opgehaald. Via McDonald’s – want Diya had honger – gingen ze met hun dochter weer naar het ziekenhuis.

Diya’s moeder maakte zich op dat moment geen zorgen, zei ze aan de telefoon tegen de hulpverleners. Steve was in de war, maar goed aanspreekbaar. Hij zat zélf achter het stuur. Om 18.00 uur zouden ze Veilig Thuis en Jeugdbescherming treffen, spraken ze af.

Ze gingen zitten bij de koffietent in de grote hal bij de ingang. Zij bestelde een Fristi, hij een thee. Diya was verdiept in haar tablet.

Toen vroeg Steve of Diya’s moeder terug naar Hoogvliet wilde gaan om zijn kleding te brengen, en het eten voor de hond uit de vriezer te halen. Zij ging weg, kwam terug, en toen waren Steve en haar dochter ineens verdwenen.

Een paar uur waren Steve en Diya spoorloos, terwijl zij achteraf ín het ziekenhuis bleken te zijn. De afdeling radiologie was nog geopend toen hij met Diya erheen ging, zegt het Maasstad Ziekenhuis. Er hangen veel camera’s in het gebouw, maar niet in behandelkamers.

Rond 21.30 uur kon het crisisteam Steve via zijn telefoon naar de hal praten. Hij vertelde dat zijn dochter in de hemel was en de politie nam hem mee. Pas toen ging de politie binnen zoeken – ze dachten steeds dat hij buiten was.

Kalm zei Steve nog tegen Diya’s moeder: „Ze ligt daar. Ga maar kijken.”