Nederlandse schaatsers zoeken in Calgary nog naar topvorm voor de WK afstanden

Schaatsen De Nederlandse schaatsers kregen bij de wereldbeker in Calgary een paar flinke dreunen van de buitenlandse concurrentie. Donderdag beginnen de WK afstanden in Salt Lake City.

Ireen Wüst in actie tijdens de 1.500 meter van de WK in Calgary.
Ireen Wüst in actie tijdens de 1.500 meter van de WK in Calgary. Foto Todd Korol/EPA

Ireen Wüst hield de moed erin, na een weekendje Calgary; zij kent zichzelf. Ook de meest succesvolle Nederlandse olympiër was op de verschillende nummers met flink verschil verslagen door schaatssters uit Japan, uit Canada, uit Tsjechië en Rusland, maar de WK afstanden in Salt Lake City, zo onderstreepte zij zaterdagavond, beginnen pas komende donderdag.

Weinig Nederlands vlagvertoon, geen grote woorden, toen de zamboni’s zaterdagavond na de wereldbekerwedstrijden in Calgary voor de laatste keer het ijs op gleden. Een kleine week voor de WK in Salt Lake City had de buitenlandse concurrentie op de Olympic Oval ferme tikken uitgedeeld aan de Nederlandse schaatsers.

Na een weekend schaatsen op 1.100 meter hoogte had de Nederlandse ploeg precies één gouden medaille binnengeharkt, op de allerlaatste afstand van de wereldbekerwedstrijden. Patrick Roest won zaterdagmiddag, lokale tijd, de 5.000 meter met minimaal verschil voor de Canadese wereldrecordhouder Ted-Jan Bloemen, die tot zes jaar geleden voor Nederland reed.

Verder had alleen Koen Verweij kunnen overtuigen op het snelle Canadese ijs. Hij had vrijdagavond, nota bene in de B-groep, de snelste tijd gereden op de 1.500 meter, maar vooraf was al bekend dat hij bij de WK niet zal starten op deze afstand; olympisch kampioen Kjeld Nuis, die de schaatsmijl in Calgary oversloeg, krijgt in Salt Lake City de voorkeur.

Nee, de meeste aandacht ging in Calgary uit naar een aantal notoire plaaggeesten van de Nederlandse schaatselite. De Russische sprinter Pavel Koelizjnikov was zaterdag op de 1.000 meter met zijn baanrecord ruim een halve seconde sneller dan Thomas Krol en Nuis. De Japanse sprintster Nao Kodaira was ongenaakbaar op de 500 en 1.000 meter, en haar landgenoot Miho Takagi deklasseerde, ook met een baanrecord (1.50,33), Wüst op de 1.500 meter. Minder verrassend was vrijdagavond de zege van Martina Sablikova op de 3.000 meter geweest.

Maar er is dus nog een hoop werk aan de winkel voor de Nederlanders, die de afgelopen jaren gewend zijn geraakt aan het oprapen, links en rechts, van gouden medailles bij de grote schaatstoernooien.

Topsnelheid

Wüst, inmiddels 33 jaar oud, heeft alle cycli al vaak doorlopen. Zij boog zaterdag met een achterstand van ruim anderhalve seconde op ‘haar’ 1.500 meter diep voor Takagi, maar vergat niet dat ze zelf haar tweede tijd ooit had gereden (1.51,99). „Ik ken mezelf een beetje, hoe ik naar een groot moment toegroei”, sprak ze na afloop van haar race tegenover de NOS. „Als ik de komende week heel weinig ga doen verwacht ik dat de topsnelheid beter wordt, en dat het allemaal net even wat makkelijker gaat. Volgende week is er een WK, en dat vraagt weer een heel andere spanning. Ik heb die spanning nodig om heel hard te rijden. Ik ben benieuwd hoe Takagi daarmee omgaat.”

Salt Lake City staat al maanden rood omcirkeld op Wüsts kalender. Op het snelste ijs ter wereld wil ze komende week eindelijk als senior een wereldrecord rijden. Ondanks haar imposante carrière, met onder meer vijf olympische titels, slaagde ze daar na het afscheid van haar juniorentijd nooit meer in. Het is de grote wens die haar nog rest in haar loopbaan.

Vorig jaar dook Wüst in Salt Lake City onder het oude wereldrecord van Heather Richardson, met 1.50,71, maar drie andere vrouwen reden nog sneller. Takagi zette toen de tijd stil op 1.49,84 en schreef geschiedenis. Wüst wil dit jaar richting de 1.48, maar weet dat het al een hele kluif zal worden de Japanse op de baan in Utah te verslaan. In Calgary verbaasde Takagi met haar toptijd zelfs haar Nederlandse coach, Dennis van der Gun. „Dit konden we niet voorspellen, maar ze is in ongelooflijk goede conditie.”

Ik moest heel diep gaan om nog te kunnen winnen

Patrick Roest

Ook bij de Nederlandse mannen in Calgary heerste geen feeststemming, maar ook zij hielden de moed erin. Bij de sprinters haalde de Rus Koelizjnikov geweldig uit op de 1.000 meter; zijn baanrecord (1.06,49) was olympisch kampioen Kjeld Nuis (1.07,02) en uitdager Thomas Krol (1.07,01) te machtig.

Nuis zei naderhand voor de camera dat hij „geen slecht ritje” had gereden. „Met de snelheid zit het wel goed. Ik moet alleen nog scherper openen. Misschien train ik daar te weinig op. Het gat met Koelizjnikov is zeker nog te dichten. Hij zal bij de WK ook de druk voelen. Ik ga er daarom niet van uit dat hij makkelijk goud gaat winnen op de 1.000 meter. Als ik zo zou denken, hoef ik niet meer van start te gaan.”

Patrick Roest tijden de 5.000 meter bij de wereldbeker in Calgary. Foto Todd Korol/EPA

Vlakke rit Roest

Meer reden tot optimisme had Patrick Roest, die dit seizoen zowel nationaal als internationaal nog niet is verslagen. Als enige Nederlander verlaat hij het Canadese hoogland met een overwinning op zak.

Lees ook dit profiel over Patrick Roest: Zacht, verlegen jochie ontpopte zich tot stabiele killer op het ijs

Ondanks hoop op een benadering van het wereldrecord van Bloemen op de 5.000 meter (6.01,86 in 2017) bleven echte supertijden uit. De rijders, die tussen de races in T-shirts rondliepen in de hal, klaagden over de warmte in de oude ijshal op de universiteitscampus. Bloemen reed met 6.07,42 desondanks zijn snelste tijd ooit in zijn thuishal, en geldt daarmee komende week op de WK weer als favoriet voor een podiumplaats. Met een uiterste krachtsinspanning dook Roest in de slotrit een fractie onder de tijd van Bloemen: 6.07,40. De Canadees Graeme Fish pakte brons met 6.10,58. Jorrit Bergsma viel tegen met een zesde plaats: 6.13,94.

Roest gaf zichzelf na zijn race een zesje voor de moeite. „Ik reed een vlakke rit, maar ik vond mezelf niet snel genoeg”, zo analyseerde hij na afloop bij de NOS. „Dat zal volgende week bij de WK afstanden in Salt Lake City echt beter moeten. Ik kom daar net vandaan na een trainingsstage en het goede gevoel dat ik daar had, miste ik hier. Ik moest in de slotfase heel diep gaan om toch nog te kunnen winnen. Maar winnen blijft lekker, ook al is het maar met 0,02 seconde.”