Het PSV-stadion was ineens weer een tempel van liefde

Eredivisie Het tobbende PSV behaalde een broodnodige zege op Willem II, mede dankzij de steun van een enthousiaste supportersmenigte.

Ricardo Rodriguez van PSV (links) in actie tijdens de met 3-0 gewonnen wedstrijd tegen Willem II. Mike Trésor Ndayishimiye, de Belgische aanvaller van Willem II, kijkt toe.
Ricardo Rodriguez van PSV (links) in actie tijdens de met 3-0 gewonnen wedstrijd tegen Willem II. Mike Trésor Ndayishimiye, de Belgische aanvaller van Willem II, kijkt toe. Foto Pieter Stam de Jonge /EPA

Wat is er afgelopen week gebeurd in Eindhoven? Wat had het PSV-stadion zaterdagavond veranderd van een arena van protesten in een tempel van liefde? Plotseling leek het aloude hippie-adagium ‘Make love, not war’ zijn intrede te hebben gedaan.

Pas nadat de mobiele eenheid twee weken geleden opstandige supporters van een aanval op het Philips-stadion had weerhouden, drong in de hoofden van die fans het besef door dat het zo niet verder kon. Dus wat gebeurde er zaterdagavond voor aanvang van de thuiswedstrijd tegen Willem II? De spelersbus van PSV werd ontvangen door een enthousiaste menigte. Er was vuurwerk, er waren positieve spreekkoren, er werd gezongen en op schouders van spelers geslagen. Make love, not war.

Pas nadat de fel bekritiseerde technisch manager John de Jong en algemeen directeur Toon Gerbrands duidelijk hadden gemaakt niet te zullen wijken voor intimidatie en – zoals in Gerbrands’ geval – al helemaal niet voor bedreigingen in de privé-sfeer, begrepen supporters dat ze een grens hadden overschreden. En ook dat met het vertrek van de directie de problemen niet een-twee-drie zouden zijn opgelost. De kritiek maakte plaats voor steunbetuigingen. Tijdens de wedstrijd stroomden plotseling golven van positivisme door het stadion. Make love, not war.

Pas nadat met de bekeruitschakeling door eerstedivisieclub NAC het sportieve dieptepunt was bereikt, drong ook tot de spelersgroep door dat alles anders moest. Hoe? Dat wist niemand, maar wel dat een aanhoudende, negatieve houding niet voor de broodnodige overwinningen zou zorgen. Weg met de onderlinge fricties, weg met het verdedigen van het eigenbelang, weg met alle ergernissen. De schouders eronder. En het werkte. De spelers van PSV gaven op het veld eindelijk weer eens blijk van enige saamhorigheid. Make love, not war.

Andere attitude

Niet alleen de attitude van de spelers was veranderd, maar ook de speelwijze. Interim-trainer Ernest Faber had gekozen voor een 4-4-2-systeem. Voorbij is de tijd van frivoliteiten, vond hij, zaterdag telde alleen de overwinning. Zijn opzet: achterin minder ruimte weggeven, meer grip op het middenveld krijgen en met de beweeglijke Ryan Thomas en Sam Lammers de tegenstander opjagen. Die aanpak sorteerde effect, althans tegen Willem II, dat zaterdag geen schim was van de ploeg die eerder dit seizoen Ajax, AZ én PSV versloeg. Het team van trainer Adrie Koster werd met een kansloze 3-0 nederlaag teruggestuurd naar Tilburg.

Hoeveel beter PSV sinds de uitbraak van de crisis ook speelde, er ging nog steeds veel fout. Maar dat deerde niet, want er was zoveel optimisme samengebald in het stadion dat het deze avond niet mis kón gaan.

Maar na een half uur druk zetten, met zowaar enige combinaties die van raffinement en klasse in de PSV-selectie getuigden, moest toch weer Denzel Drumfries er aan te pas komen om PSV aan een voorsprong te helpen. Opnieuw Drumfries, die na de winterstop alle doelpunten van PSV had gemaakt, voorafgaand aan het duel met Willem II.

En dat deed hij nota bene als rechtsback. De toegevoegde waarde van Dumfries voor het elftal is vooral zijn oneindige wilskracht. En dat kon de afgelopen maanden bepaald niet van zijn medespelers gezegd worden. Dumfries is allerminst een gepolijste voetballer en niet gezegend met een hoog voetbal-IQ, maar hij verzaakt nooit. De aanvoerder van PSV is een vechter tot in het diepst van zijn ziel.

In tijden van nood hield Dumfries dit seizoen in z’n eentje PSV nog enigszins overeind. Een gouden kerel dus, die zaterdagavond in de 32ste minuut voor de zoveelste keer naar voren opstoomde, de bal eindelijk in kansrijke positie kreeg aangespeeld en met een ferme uithaal doelman Timon Wellenreuther van Willem II passeerde. Dumfries gleed vervolgens op zijn knieën over het veld en kwam tot stilstand met een blik van: ‘Zo moet het, jongens’.

In het spoor van ‘mister positivo’ Dumfries manifesteerde zich tegen Willem II een ander talent: Ryan Thomas. Nou ja, talent is misschien niet de juiste kwalificatie voor een speler van 25 jaar met vijf jaar ervaring bij PEC Zwolle en 143 eredivisiewedstrijden achter zijn naam. Maar bij PSV is de Nieuw-Zeelander amper aan spelen toegekomen wegens een kruisbandblessure die hem tot een revalidatie van veertien maanden dwong.

Bevrijdende 2-0

Zijn talent bleef al die tijd verscholen. Maar zaterdag toonde Thomas zijn ware gezicht als technisch begaafde speler, met een creatieve geest, gevoel voor ruimte en dynamiet in zijn benen. Thomas passeerde, creëerde en imponeerde, en werd daarvoor uiteindelijk beloond met zijn doelpunt in de zeventigste minuut: de bevrijdende 2-0 voor PSV.

Als een kurk die van een champagnefles plopt, zo werd Thomas’ treffer ervaren in het PSV-stadion. En zo werd het ook gevierd. Aan het enthousiasme van de supporters, dat de spelers inspireerde tijdens het duel, droeg Willem II in blessuretijd nog bij met een komisch eigen doelpunt van uitgerekend sterspeler Mike Trésor Ndayishimiye. Hij zag zijn terugspeelbal tergend langzaam het doel inrollen op een moment dat doelman Wellenreuther iets verderop positie had ingenomen.

Een curieus doelpunt in een curieuze wedstrijd die zich voltrok in een curieuze atmosfeer.