Recensie

Recensie Muziek

Angel Olsen maakt hartzeer invoelbaar

De Amerikaanse zangeres zong in Paradiso onontkoombaar mooi over de haken en ogen van de liefde. Haar songs beginnen vaak ingetogen, waarna ze het diep doorvoeld op een galmen zet.

Angel Olsen
Angel Olsen Foto Frank Hoensch

De liefde. Angel Olsen is er doodsbang voor. „Kun je me ooit vergeven dat ik van je heb gehouden?” vraagt ze in de melodramatische rocksong ‘Forgiven/Forgotten’. Het liefst kroop ze in een hoekje, voor eventjes verlost van die gekmakende verliefdheid. Is het daarom dat de Amerikaanse zangeres en haar band geheel in het zwart gekleed gaan, tegen het imposante decor van een gotisch trappenhuis dat zó in een ouderwetse horrorfilm had gekund?

Angel Olsen zingt als geen ander over de haken en ogen van de liefde. Haar songs beginnen vaak ingetogen, waarna ze het met een stem als een klok op een galmen zet. Haar gelauwerde vierde album All Mirrors (2019) ontstijgt het voorgaande. Olsen houdt het kleiner en volgens het principe ‘less is more’ komen haar diep doorvoelde teksten daardoor nog beter aan. De orkestpartijen van de plaat brengt ze op het podium met een enkele viool en cello, waardoor het hartzeer uit de nieuwe songs ‘Impasse’ en ‘Lark’ invoelbaar wordt.

Na de intense ballade ‘Tonight’ bracht ze een handvol oudere nummers in een wat lossere sfeer. Omstandig kondigde ze aan dat ze een nieuw nummer ging spelen („hier backstage in de kleedkamer geschreven”) waarvan ze het akkoordenschema nog aan haar bandleden moest leren. Na wat gesteggel met een bassist die terug op het podium moest worden geroepen speelden ze gewoon het vier jaar oude ‘Shut Up Kiss Me’, alsof er een moment van relativering nodig was om de zwaarte van haar muziek te compenseren.

Onontkoombaar mooi werd het in de gedragen slotnummers ‘Endgame’ en ‘Chance’. Daarin draaide het bijna alleen nog om haar bewogen stem, van zacht zalvend naar een geëmotioneerd smeken. Liefde voor eeuwig als in een oude zwartwitfilm, daar droomt ze van.

In Paradiso trof Angel Olsen een publiek dat nog wel een tijdje van haar blijft houden.