Spaanse blik op Nederland Poezenland

Zap De Spaanse regisseur Carmen Cobos begrijpt niks van dat poezengedoe dat ze bij haar vrienden ziet. Cat Stories is een onderzoek naar de curieuze liefde van de Hollander voor de kat.

Waarom halen die Hollanders katten in huis, vraagt regisseur Cobos zich af. Waarom praten ze tegen katten of het mensen zijn en houden ze schoonheidswedstrijden?
Waarom halen die Hollanders katten in huis, vraagt regisseur Cobos zich af. Waarom praten ze tegen katten of het mensen zijn en houden ze schoonheidswedstrijden?

De verleiding was groot, maar ik heb Cat Stories toch niet met de poes op schoot bekeken. Je zou de documentaire die KRO-NCRV woensdag uitzond de moeder aller kattenfilmpjes kunnen noemen. Zelden werd er op televisie vijf kwartier lang met zoveel overgave gemauwd, gekroeld, gespind, getuimeld en gekrabd als in dit onderzoek naar de curieuze liefde van de Hollander voor de kat.

De tweevoetige attractie van de film is regisseur Carmen Cobos, die helemaal niets begrijpt van dat poezengedoe dat ze bij haar vrienden ziet. Niet dat er tijdens haar jeugd in Zuid-Spanje geen katten waren. Die liepen op straat, zoals normale beesten. Waarom halen die Hollanders ze in huis, praten ze tegen ze of het mensen zijn en houden ze schoonheidswedstrijden? Cobos moet zich in Nederland door gevaarlijke kattengekken omringd hebben gevoeld (zelfs W.F. Hermans was een kattenman). Maar ze wilde het begrijpen: dus nam ze een baantje als kattenoppas.

Dat gaat in het begin wat onwennig, bij Zusje en Dropje thuis. Cobos pakt alle kattenspullen met handschoenen aan, richt in onwennig Engels het woord tot de dieren. Nadat ze de kattenpoep heeft weggegooid, probeert ze wankelend met haar voet een vuilnisbak te sluiten. Eigenlijk oogt ze alleen op haar gemak als ze Dropje (of Zusje) met een plantenspuit van de pianokruk jaagt. Ze kijkt hoe de poesjes schattig in een krabpaal klauteren: „Ik voel nog niets voor ze.”

De Spaanse brengt in milde verbijstering Nederland Poezenland in beeld. In het asiel hoort ze het woord „aaigrens”. Met een koor van klaaglijk gemauw op de achtergrond worden de pijnlijke geschiedenissen van de katten verteld. „Buster heeft altijd diarree gehad”, „Na de sterilisatie is ze haar baasje gaan aanvallen” (denk niet dat ze het niet merken) en „Meneer zijn vrouw is depressief, toen dacht hij dat katten zouden helpen, maar dat werkte averechts.” Kattenleed komt vaak voort uit mensenproblemen.

Cobos kijkt toe als dekkat Tito, een Siamese wereldkampioen, gretig Lucy bespringt – ik sluit niet uit dat daarbij een aaigrens werd overschreden. „Nog sneller dan de vorige keer”, zegt Lucy’s baasje enthousiast. „Meteen een goeie dekking. Zó!” Later zien we Tito buiten door het groen schieten. Aan een tuigje, want met een prijsdier neem je geen risico.

Naar mate haar oppaszomer vordert, gaat Cobos meer ontspannen om. Ze gaat vaker Spaans tegen ze praten. „Mira, un sapo”, zegt ze tegen de oude poes Aagje, die zich met een fraaie sprong richting de pad lanceert. Het leven van Aagje is een tragische kattenfilm op zich. Na haar eerste nestje werd ze door haar zoon uit huis gejaagd. Ze werd liefdevol opgevangen door een buurvrouw, tot deze ziek werd en ze weer moest verhuizen. Nu woont ze bij een buitengewoon vriendelijke heer, die ze echter tot bloedens toe krabt.

Er sterven katten in Cat Stories, er worden katten geboren. We zien beelden van poezen bij de dierenarts, horen hoe een kattenpleegmoeder (ja, die bestaan) toegeeft een beetje verslaafd aan kittens te zijn. Oog in oog met een man die niet kan praten over de dood van zijn huisdier zegt Cobos dat ze begint te begrijpen wat die vreemde Nederlanders zien in hun huiselijke roofdieren, „perfect gebouwd om andere dieren te doden en op te eten”.

Uiteindelijk ligt ook Cobos op de vloer om met een poes te spelen. Nu doet ze dat in het gezelschap van het aanminnelijkste wezen uit Cat Stories: witharig, anderhalf jaar oud, achter een stuiterbal aan rennend, piepgeluidjes makend en zich af en toe tot een poes op de vloer richtend: „Míjn balletje!” U raadt het: een mensje.

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.