Recensie

Recensie Film

‘Birds of Prey’: superheldenfilm met feministische agenda en overdaad aan actiescènes

Film De feministische agenda van superheldenfilm ‘Birds of Prey’ overtuigt, de warrig vertelde plot, eentonige actiescènes en weinig dreigende schurk minder.

Margot Robbie als Harley Quinn in ‘Birds of Prey’.
Margot Robbie als Harley Quinn in ‘Birds of Prey’. Warner Bros.

Het strippersonage Harley Quinn (Margot Robbie), gekleed in hotpants en met twee gekleurde staartjes, dook voor het eerst op in de nihilistische superheldenfilm Suicide Squad (2016). Nu heeft zij haar eigen film, waarvan de volledige titel luidt: Birds of Prey, and the Fantabulous Emancipation of One Harley Quinn. Het woord emancipatie uit de ondertitel is belangrijk. Op verzoek van actrice Robbie is de actiefilm door vrouwen geschreven en geregisseerd, zelf is Robbie een van de drie producenten. Zo treedt Birds of Prey bewust in de voetsporen van die eerdere door vrouwen gemaakte blockbuster met een superheldin in de hoofdrol, Wonder Woman.

Ook deze film heeft een feministische agenda. Hij voert vier vrouwen op die niet serieus worden genomen door mannen, ze worden onderdrukt of stelselmatig onderschat. Zo moet Harley zich bevrijden van haar giftige relatie met Joker, strijkt de baas van politierechercheur Renee Montoya met de eer van door haar behaalde successen en moet zangeres Dinah het stellen met de grillen van haar baas, gangster Roman Sionis. Dat Dinah het lied ‘It’s a Man’s Man’s Man’s World’ vertolkt is geen toeval. Zowel de titel ervan is relevant evenals de zinsnede „But it would be nothing without a woman or a girl”.

Zo levert Birds of Prey een aardige bijdrage aan discussies over man-vrouwverhoudingen en de giftige aard van mannen. Neem Roman Sionis, die niet alleen doet alsof hij heel Gotham bezit maar ook alle vrouwen die er wonen. Op zijn best beschouwt hij ze als speeltje. Sionis (alias Black Mask) is de schurk van dienst, maar hij is niet eng, naar of bedreigend genoeg om hem heel serieus te nemen. Zijn sidekick Victor Zsasz is vele malen enger, al was het maar omdat hij psychotischer is.

De onberekenbare, clowneske Harley moet de kar trekken en dat lukt grotendeels, vooral dankzij de opgewekte vertolking van Margot Robbie. Het probleem is de warrige plot en de manier waarop die verteld wordt, met onhandige flashbacks en een actief in de vertelling inbrekende Harley à la Deadpool. Op zich zijn de keiharde actiescènes goed geënsceneerd maar omdat het er zo veel zijn, ligt eentonigheid op de loer. De climax in een pretpark werkt het best, deels omdat het vrouw-zijn van de heldinnen een rol speelt – zo leent iemand tijdens een gevecht een haarbandje – deels omdat hier hun zusterschap definitief bekrachtigd wordt. Ze transformeren in het vrouwelijke superheldenteam ‘birds of prey’. Daar zullen we nog wel van horen.