Recensie

Recensie Film

‘Little Joe’ jaagt kil schrik aan

Sciencefiction In Little Joe weet de kijker van werkelijk geen enkel personage of ze clean of ‘onder invloed’ van het gelukzalige stuifmeel van een nieuwe plant zijn. Dat maakt dat de film zich in elke porie nestelt.

De Oostenrijkse filmmaker Jessica Hausner (bekend van Lourdes en Amour fou) vertelde eens in een interview dat ze in haar films niet op zoek is naar waarheid of waarachtigheid maar naar de leugen. Het spoort haar acteurs aan om elke situatie net een beetje anders te spelen dan wat het verhaal op het eerste gezicht voorschrijft.

In haar eerste Engelstalige film Little Joe heeft ze dat tot op grote hoogten geperfectioneerd. De sciencefictionplot over medisch-bioloog Alice die dankzij genetische modificatie een antidepressivumplant heeft ontwikkeld bevat weinig verrassingen. Maar het feit dat je in Little Joe van werkelijk geen enkel personage weet of ze clean en authentiek of ‘onder invloed’ van het gelukzalige stuifmeel zijn, maakt dat de film zich in elke porie nestelt. Zelfs het lieve, lome, beleefde en beetje afstandelijke gedrag van alle hoofdpersonen heeft iets bedwelmends en besmettelijks.

Zo simpel als het verhaal is – wetenschappers worden overgenomen door hun eigen uitvinding – zo rijk en complex zijn de onderliggende thematieken. Hausner is een intellectueel (ze wordt vaak de vrouwelijke Michael Haneke genoemd). Haar film is precies en precieus, met z’n kalmerende groentinten waarin de signaalrode plant, liefdevol ‘kleine Joe’ genoemd, oplicht als een groeisel dat direct uit een van Aldous Huxleys lsd-trips naar Planeet Laboratorium is getransporteerd.

Je kunt Little Joe zien als dystopische satire. Maar ook als metafysische horrorfilm of metafoor voor de puberteit of de vooroordelen rondom werkende moeders. Kleine Joe heet immers naar Alice’ zoontje, en het blijkt al snel dat ze meer van de plant dan van haar eigen kind houdt. Sterker nog: heeft ze de plant misschien ontworpen om Joe zoet te houden?

Lees ook een interview met Jessica Hausner over ‘Little Joe’: ‘Zombie zijn heeft ook zo zijn voordelen’

Formeel en esthetisch klopt alles aan Little Joe. Je kijkt ernaar met bewondering. Maar je blijft, of bent al op afstand, alsof je niet helemaal greep hebt op deze wereld. Eerst voelt dat emotieloos. Dan realiseer je je dat het ‘unheimliche’ kil schrik aan kan jagen.