‘Het ganggeweld is niet meer zo erg als toen ik opgroeide’

Andrew Onwubolu Met ‘Blue Story’ breekt YouTuber en rapper Rapman door op het witte doek. Een energiek, rauw verhaal over bendeoorlogen in Zuid-Londen.

‘Alle grote verhalen zijn liefdesverhalen”, zegt rapper, YouTube-fenomeen en filmmaker Rapman (Andrew Onwubolu) aan de telefoon vanuit Los Angeles over zijn speelfilmdebuut Blue Story. Hij is in VS in gesprek over zijn eerste grote Amerikaanse film. „Nee, ik mag er nog niks over zeggen.” En dat zegt dan weer hoe snel het voor de Brit is gegaan.

Twee jaar geleden werd zijn internetserie Shiro’s Story over het Londense gangleven een culthit en tekende hij bij het label van Jay-Z. Inmiddels draait zijn eerste in ‘guerrilla-stijl’ gedraaide speelfilm Blue Story in de bioscopen; het verhaal baseerde hij op een eerdere, semi-autobiografische webserie en ook nu draait het om bendes in Zuid-Londen. De film werd een schandaalsucces in eigen land: na een vechtpartij met machetes bij een screening in Birmingham wilde bioscoopketen Vue de film niet langer programmeren.

Desondanks is Blue Story een antigeweldsfilm, haast Rapman te beklemtonen. „Daarom zegt een van de personages ook: ‘Ken je John Boyega? Die komt uit Peckham en zit nu in Star Wars’. Omdat ik wilde laten zien dat het ook mogelijk is om boven je milieu uit te stijgen. Niet makkelijk. Ook niet onmogelijk.”

Lees ook: Een overduidelijke boodschap tegen bendegeweld

En het is dus een liefdesgeschiedenis: „I looove West Side Story, dus hoewel het niet de bedoeling was om daar een moderne variant op te maken, is het ook weer niet gek dat die invloed zichtbaar is. En hoewel er een intens romantisch boy-meets-girl-verhaal in Blue Story zit, gaat het eigenlijk om de onvoorwaardelijke liefde, en het bijbehorende verraad tussen twee vrienden”

„Het ganggeweld is niet meer zo erg als toen ik opgroeide’’, denkt Rapman. „Geen scène in de film is verzonnen. Feitelijk gaan die bendeoorlogen nergens over. Als je de pech hebt in het verkeerde postcodegebied te wonen dan ben je de lul. Net als Timmy wilde mijn moeder mij op een goede school hebben. Wist zij veel dat Peckham en Lewisham in een postcodeoorlog waren verwikkeld. Dus zit ik opeens op een school met hoge scores, maar waar twee gangs een bloedige vete aan het uitvechten waren.”

Het straatgeweld in Lewisham , waar hij opgroeide noemt hij ‘traumatiserend’. „Alleen al het feit dat je met mensen omgaat die bij een gang horen maakt je al verdacht.” Tegelijkertijd inspireerde het hem om een ‘storyteller’ te worden. Eerst als rapper, „in de traditie van epische verhalenverteller als Tupac en Biggie en Jay-Z. Ik had als tiener nooit gedacht dat ik filmmaker zou worden, tot ik ook geïnteresseerd raakte in manieren om die verhalen visueel te vertellen. Niet als videoclips, maar meer als hybride korte films die via raps werden verteld.” Ook in Blue Story treedt hij op als rappende verteller: „Dat is zeker mijn handelsmerk waarmee ik in meer films wil experimenteren.”

Hij groeide op met films als Menace II Society, Boyz N the Hood, Goodfellas, films waarin hij zijn eigen leven herkende. „Maar waar die films het geweld soms nog verheerlijken wilde ik een tegenbeeld creëren.” De ironie wil dan dat hij Blue Story niet op locatie in Peckham kon draaien: „Het stadsdeel wilde niet meer met geweld worden geassocieerd, dus moesten we uitwijken naar Noord-Londen. De enige plek waar we mochten draaien is mijn oude middelbare school in Camberwell.”