Recensie

Recensie Film

Andes is schoonheid en gevangenis tegelijk

Documentaire In ‘La cordillera de los sueños’ kijkt Patricio Guzmán terug op de Chileense staatsgreep van 1973, aan de hand van gesprekken over de Andes, het gebergte dat in heel Chili te zien is.

Na twee films waarin de woestijn en de oceaan symbool stonden voor vragen rondom geheugen en geschiedenis, zoekt regisseur Patricio Guzmán zijn antwoorden nu in de bergen van de Andes, in ‘La cordillera de los sueños’.
Na twee films waarin de woestijn en de oceaan symbool stonden voor vragen rondom geheugen en geschiedenis, zoekt regisseur Patricio Guzmán zijn antwoorden nu in de bergen van de Andes, in ‘La cordillera de los sueños’.

Eigenlijk maakt de Chileense documentairemaker Patricio Guzmán (1941) films over maar één ding: de staatsgreep en erop volgende militaire dictatuur van Augusto Pinochet tussen 1973 en 1990. Guzmán was erbij toen de socialistische president Allende op 11 september 1973 zijn laatste speech gaf, terwijl leger en politie met hulp van de Amerikaanse CIA bombardementen uitvoerden op het presidentiële paleis. Die beelden zouden terugkomen in zijn The Battle of Chile (1974-1979).

Patricio Guzmán was eregast op IDFA. Daarom schreef Dana Linssen toen het profiel Patricio Guzmán: chroniqueur van Chili

Aan het einde van zijn meest recente film La cordillera de los sueños zegt Guzmán het zo: „Mijn hele leven draait eigenlijk maar om één datum.” Dat die datum 9/11 is, net zoals de dag van de terroristische aanslagen in de VS, benoemt hij niet voor niets. Er zijn andere geschiedenissen, afhankelijk van waar je het centrum van de wereld ziet en in sommige van die geschiedenissen zijn de VS de agressor.

La cordillerade los sueños verwijst naar de Andes, het gebergte dat Chili van de rest van Latijns-Amerika scheidt. En na twee films waarin de woestijn en de oceaan symbool stonden voor vragen rondom geheugen en geschiedenis, zoekt Guzmán zijn antwoorden nu in de bergen. Hij spreekt met wetenschappers, geologen en vulkanologen, met schrijvers en kunstenaars over hoe dat gebergte bijna overal in Chili te zien is, hoe er de mooiste vergezichten te zien zijn, maar hoe het vanaf de grond het land ook gevangenhoudt tussen onverbiddelijke rotsen en een eindeloze oceaan.

Met cameraman Pablo Salas kijkt Guzmán terug op de gebeurtenissen van 1973, en dat zijn tussen het persoonlijke, het poëtische en het politieke de sterkste momenten van de film.