Er is beantwoorde liefde, onbeantwoorde liefde en er is liefde voor Feyenoord

Zap Andere Tijden Sport sprak de Feyenoord-fans die vijftig jaar geleden met de Europa Cup 1 op de foto waren geweest. Voor sommigen betekende die triomf ook de herrijzenis na het bombardement.
Een Feyenoordfan in 1970 in Andere tijden Sport.
Een Feyenoordfan in 1970 in Andere tijden Sport. Beeld NTR

‘Als ik nooit niks meer krijg van mijn leven en ik mag nergens niet meer naartoe is dit de mooiste dag van mijn leven”, zegt de vrouw met de strooien Feyenoord-zonnehoed. Het liefst zou ze er een bed bij zetten, voor één nacht. „Dan sla ik mijn arm eromheen en kan ik zeggen dat ik gewoon lekker de hele nacht met de cup in mijn armen heb gelegen.”

Er is beantwoorde liefde, onbeantwoorde liefde en er is liefde voor Feyenoord. Misschien is de liefde voor Feyenoord wel mooier dan Feyenoord zelf, zeker is dat het een tragische liefde is. Razendsnel kan het geluk overgaan in een gevoel van grote verlatenheid. Maar als Feyenoord liefde teruggeeft, is het onvergetelijk.

Het onbetwiste hoogtepunt daarbij was de winst van de Europa Cup 1, dit jaar een halve eeuw geleden. In de weken na de triomf konden Rotterdammers op de Coolsingel ‘met de Cup op de Kiek’. Nog steeds worden er honderden polaroids gekoesterd in de stad.

Wie er geen heeft is Feyenoordfan Steven van der Gaag. Hij was vier maanden oud bij de historische zege, maar zijn vader nam niet de moeite om zo’n fotootje te maken, zoals hij ook niet naar de huldiging ging. „Ga je me dat nu kwalijk zitten nemen”, zegt vader nu met een zucht.

Van der Gaag werkt als researcher voor Andere Tijden Sport en ging voor de uitzending van zondag op zoek naar mensen die wél met de Europacup op de foto waren geweest. Het is een fijne aflevering geworden, waarin weliswaar de relevante wedstrijdbeelden zitten („Goal gaat voor pinantie”, over Kindvalls beslissende treffer na Celtic-hands), maar die vooral een liefdesverklaring aan de Feyenoordliefde is.

Terwijl de cupkiekjes langsglijden vertellen de fans hoe ze van hun vader ‘als een voetballer moesten gaan staan’, maar dat moesten doen op die vreselijke sandalen die ze van hun moeder aan moesten. Sommige anekdotes hebben weinig met voetbal te maken, zoals die van het meisje dat van haar moeder geleerd had om toeristen aan te spreken op straat: „Suchen Sie Hotel? Kommen Sie mal mit. Meine Mutti had Hotel.” Een enkele Spartaan wil niks van de festiviteiten weten: „Zuid, dat is geen Rotterdam.”

Mooi waren de beelden van de Feyenoord Express die de fans in een tocht langs plaatsen als Kaldenkirchen, Rommerkirchen en Bellinzona naar finaleplaats Milaan bracht. Anderen reisden met hun leraar Duits en sliepen bij boeren in het hooi. Van der Gaag wil alles weten, soms vragen zijn gesprekspartners of ze een eind aan het gesprek kunnen breien.

Op de achtergrond speelt een historisch element dat pas in de 36ste minuut van Andere Tijden Sport wordt benoemd. 1970 was dertig jaar na 1940, de oudere volwassenen die met de beker op de foto gingen, hadden ook het bombardement van mei 1940 in de stad meegemaakt. De voetbalvreugde was ook die van „de herrijzenis van de stad uit de as van het bombardement”.

Aan het eind van deze Feyenoord-liefdesparade heeft Van der Gaag het voor elkaar gekregen om anno 2020 ‘met de Cup op de Kiek’ te mogen, samen met zijn bejaarde vader, op de Coolsingel. Na de kiek wordt de grandioze beker met zorg maar zonder ceremonieel in een vaalgrijze verhuisdeken gewikkeld. Inmiddels horen we Let it Be, ook uit 1970.

Dan volgt het beeld dat alles samenbalt. Terwijl de cup in zijn grijze deken wordt weggesjouwd, zien we tegelijk een sculptuur in beeld, die sinds 1957 op de Coolsingel staat: de vier Rotterdammers van Mari Andriessens Monument voor alle gevallenen 1940-1945. Zie het dan nog maar eens droog te houden.

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.