Recensie

Recensie Theater

Vluchten uit de realiteit in innemende eenmansoperette

Sisi Boy Het is haast onmogelijk om je niet in te laten pakken door de innemende, humoristische performance van Steef de Jong. Tegelijkertijd bestaat ‘Sisi Boy’ uit wel erg veel gebabbel.

Steef de Jong als de jongen die droomt een keizerin te zijn in Sisi Boy.
Steef de Jong als de jongen die droomt een keizerin te zijn in Sisi Boy. Foto Bas de Brouwer

Als kind trok hij graag zijn moeders trouwjurk aan. Hij fantaseerde dat hij ‘Sisi’ was, de keizerin van Oostenrijk die hij eigenlijk alleen kende van de vertolking van Romy Schneider. Ook droomde hij ervan om in een tekening te springen. Inmiddels kan hij dat trouwens: dat is een van de voordelen van kunstenaar zijn.

Steef de Jong is opgeleid als beeldend kunstenaar aan de Rietveld Academie, maar is zich vervolgens met zijn stichting Groots en Meeslepend (samen met regisseur Ina Veen) gaan richten op theater. Hij maakte al snel naam met zijn inventieve uitvouwdecors en zijn voorliefde voor frisse, eigentijdse (eenmans)operettes.

Lees ook over Steef de Jongs Parade-versie van Sisi Boy: ‘Ik snap niet dat er mensen zijn die niet alles over Sisi willen weten’

In Sisi Boy (gebaseerd op de gelijknamige Paradevoorstelling uit 2018) vertelt hij over zijn jeugd en zijn periode op de kunstacademie. Gaandeweg voorziet hij zijn verhaal van steeds meer elementen uit het leven van Sisi. Zo neemt hij na een pijnlijk moment op de academie de koets naar huis en wordt hij verliefd op een keizer. Romantiseert hij hier zijn onbezorgde leven of is dit juist een vlucht uit een harde realiteit, waar hij voortdurend niet helemaal in lijkt te passen?

Maar halverwege transformeert hij in Sisi, die haar eigen verhaal terugeist. Dit is háár werkelijkheid, en genoeg mensen – waaronder die Romy Schneider, sneert ze – hebben daar al een sprookje van gemaakt. En dat was het geenszins.

Steef de Jong in Sisi Boy. Foto Bas de Brouwer

Het is haast onmogelijk om je niet te laten inpakken door De Jongs innemende performance. Ontspannen, met zichtbaar plezier staat hij op het podium, voor een wand van schilderijen die kunnen uitklappen tot een weelderig decor.

Tegelijkertijd verliest hij zich wel erg vaak in oeverloos gebabbel. De voorstelling voelt daardoor als een wat al te gezellig onderonsje met de zaal. De confrontatie tussen De Jong en de keizerin blijft tamelijk aan de oppervlakte, en zijn uiteindelijke berusting in zijn anders-zijn („ik ben een Sisi Boy!”) is weliswaar ontroerend, maar ook voorspelbaar.