Foto’s Khalid Amakran

Interview

Jens Gigase (17): ‘Levens redden, dat trekt me het meest’

In de rubriek Jong! vertellen pubers over zichzelf, de wereld en elkaar. Aanmelden: pubers@nrc.nl

Cijfermachines

„Op school ben ik voorzitter van de leerlingenraad en zit ik in de medezeggenschapsraad. Voor leerlingen ga ik tot het uiterste, elk regeltje haal ik omhoog. Tot nu toe met succes. Sinds een paar maanden ben ik ook bestuurslid van het Landelijk Aktie Komitee Scholieren (LAKS). Daar kijk ik onder meer naar de toetscultuur. Door een betoog dat ik in de vijfde moest doen voor Nederlands ben ik erachter gekomen dat we alleen maar leren voor cijfers en helemaal niet voor onszelf en onze toekomst. Scholen zijn cijfermachines geworden. Bij het LAKS hebben we nu een werkgroep die onderzoekt hoe dat komt en hoe we het kunnen keren.”

Niet pamperen

„Als bijbaan werk ik bij een zorgcentrum voor mensen met een fysieke beperking. Ik sta in de ‘voeding’ op een afdeling met 24 bewoners. Ik dek de tafels, doe de afwas en voor twee mensen bereid ik de broodmaaltijd. De meeste mensen zijn in staat zelf brood klaar te maken en dat stimuleren we ook. Je moet mensen niet pamperen, dat willen ze zelf ook niet. Ik ondersteun cliënten waar ik kan. Gehoorapparaat goed doen, praatje maken. Ze zijn heel dankbaar voor alles. Met één bewoner die in een rolstoel zit ga ik basketballen, er hangt een basket op de gang. Daar wordt hij heel blij van.”

Hartchirurg

„Ik ben getuige geweest van een fataal verkeersongeluk. Toevallig had ik net een reanimatiecursus gedaan, maar er viel niets meer te doen. Ik voelde me zo machteloos, op zo’n moment wil ik kunnen helpen. Ik ben niet bang voor bloed. Mijn oom en tante zijn dierenarts, ik mocht als jongetje al kijken. Een keer was ik bij een spoedoperatie bij een interne bloeding van een hond. De buik werd opengesneden, het bloed stroomde eruit. Na vijf minuten was dat al gestopt. Ik vond het zo mooi dat je kunt zorgen dat zo’n beestje weer lekker in zijn vel zit. Zelf wil ik geneeskunde studeren en hartchirurg worden. Levens redden, dat trekt mij. Ik zou ook graag werken bij iets als Artsen zonder Grenzen – in gebieden waar niet zoveel artsen zijn. Waar je echt verschil kunt maken.”

Mongolië

„Afgelopen zomer heb ik een ‘wereldburgerstage’ gedaan in Mongolië. Bij mijn eerste gastgezin kon je achterin het huis je behoefte doen op twee planken over een kuil. Dat deed die mensen niets. Ze zijn net zo trots als wij om mensen te ontvangen. We reisden rond, bouwden een gymzaal, gaven Engels aan 4 tot 8-jarigen. Met ‘buddies’ gingen we in gesprek over elkaars cultuur. Ik ben vegetariër, in Mongolië eten alleen mensen met een ziekte geen vlees. We waren ook bij nomaden in een reservaat. Zij leefden zo vredig in de ongerepte natuur. De zon ging onder, zat ik daar, zo rustig, zo top. Toen dacht ik wel: waar zijn we in Nederland mee bezig met alles wat we onszelf opleggen.”