‘Oud worden is weinig eten’ zei hij, terwijl hij dennennaalden in zijn mond stopte

Zap Oud worden is een kwestie van weinig eten, legde acupuncturist René Goris in ‘De Stand van Nederland’ uit terwijl hij wat dennennaalden in zijn mond stopte.
René Goris prijst dennennaalden aan in Stand van Nederland.
René Goris prijst dennennaalden aan in Stand van Nederland. Beeld WNL

Het lijken wel D66-dagen bij Nieuwsuur. Woensdag moest Rob Jetten in een debatje over de rechtspraak Thierry Baudet de scheiding der machten uitleggen – een soort Grondwetscorvee. Het lukte niet helemaal. Donderdag schoof Pia Dijkstra aan om Carla Dik-Faber van de ChristenUnie te overtuigen van de noodzaak van een wet die mensen met een voltooid leven helpt met sterven. Dat lukte ook niet helemaal.

Presentator Jeroen Wollaars zat Dijkstra en Dik-Faber nogal dicht op de huid, waardoor zij amper aan een debat met elkaar toekwamen. Aan het eind van het debat was de conclusie dat Dijkstra waarschijnlijk wel een wetsvoorstel in zou dienen, maar dat Dik-Faber verwachtte dat de procedures daarna zo lang zouden duren dat die niet meer voor de verkiezingen van 2021 behandeld zou worden. Tja. Op zo’n moment ga je haast verlangen naar Baudet aan tafel.

Aardiger dan het debat was het portretje dat ervoor werd uitgezonden van een voorstander van de wet. We zagen Helene Reid: een vrouw met een klavecimbel, een fenomenale boekenkast en een flesje wijn in huis – ze maakte een verre van levensmoede indruk. „Ik ben van alles, maar niet depressief.” Maar ook: „Voor mij zit het er wel op.”

Daartegenover stond een christen die werd gefilmd terwijl hij televisie keek en even later sprak over eenzame mensen die de hele dag alleen maar voor de tv zitten: „De televisie praat niet terug.” Als mensen door problemen het leven niet meer zien zitten, moet je de problemen oplossen, zei hij.

Het probleem zal niet kleiner worden, want steeds meer Nederlanders kunnen immers, om die formulering aan te houden, hun leven voltooien: de levensverwachting stijgt. Waarbij de crux is dat we wel oud willen worden, maar niet oud willen zijn. In de dagelijkse praktijk lijkt dat een lastige paradox, maar bij De Stand van Nederland (WNL), een programma dat graag een VVD’esk optimisme uitstraalt, bleek het vooral een zakelijke mogelijkheid.

Ze hadden in ‘de economie van de eeuwige jeugd’ leuke ondernemers gevonden, zoals de op haar zestigste boventallig geworden medisch secretaresse Carla den Braber. Ze rent nu ultra-marathons en verdient haar brood met het leiden van sportklasjes voor ouderen. „Ga niet over je grens heen hè Nel”, roept ze over haar schouder naar een sportende bejaarde.

Oud worden is een kwestie van weinig eten, legde acupuncturist René Goris uit terwijl hij wat dennennaalden in zijn mond stopte. Er zit meer vitamine C in dan in sinaasappels en je maag trekt ervan samen, dus het helpt ook bij zo min mogelijk eten. Hem is voorspeld dat hij 1076 zal worden, de teller stond nu bij 56. Naar aanleiding van de tarieven die hij voor zijn klanten rekent, haalde Goris een Chinees spreekwoord aan, in het Nederlands en in het Chinees: „Een arts die een goede auto heeft, rekent zijn cliënten te veel.” U raadt het: de uitbater van een haartransplantatiekliniek in dezelfde uitzending had een mooie wagen.

Behalve ondernemers kwam ook een wetenschapper aan het woord. Hij zoekt mogelijkheden om verouderde cellen dusdanig te manipuleren dat deze ‘zelfmoord’ plegen – ik had daarvoor een voltooid-leven beeldspraak gekozen. Hij legde uit dat niet zozeer de onsterfelijkheid nadert, maar wel het verlengen van het aantal jaren ‘gezond leven’.

Wat onbenoemd bleef, was dat ook een verlengd leven waarschijnlijk eindigt in aftakeling en ziekte, het komt alleen wat later. Waarmee we door de blije toekomstkijkers van WNL toch weer bij de problematiek van ‘voltooid leven’ werden afgeleverd.

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.