Brieven

Brieven

Louise Fresco schaart zich, met haar betoog tegen de smiley in een illuster rijtje (Een :-) zegt níét meer dan duizend woorden, 27/1). Beginnend met Socrates met zijn kritiek over de geschreven taal in plaats van de gesproken dialoog, de monniken met hun klaagzangen over de opkomst van fictie door de drukpers, tot alle critici van advertenties in de krant. Maar verschillende vormen van communicatie blijven naast elkaar bestaan, zolang ze een andere functie hebben. Iemand kan zowel whatsappen, als romans en sollicitatiebrieven schrijven. Allemaal met andere taalgebruiken en voorschriften. ‘WhatsApp-taal’ is nieuw en uniek. Niet eerder konden mensen met zo’n hoge snelheid naar elkaar schrijven. En een gesprek heeft nu eenmaal andere regels dan een brief, zeker met het gebrek aan toon en non-verbale communicatie. De smiley in plaats van: „Terwijl ik dit schrijf kijk ik blij.” Drie punten achter elkaar voor een onheilspellende pauze. Deze nieuwe taal heeft nieuwe regels. De ‘correcte’ grammatica van andere schrijfvormen werkt hiervoor niet, die brengt de toon niet over.

En die dt-fout? Die bestaat al sinds 1706, toen Arnold Moonen, „verheven boven het gewone volk”, besloot het Nederlands deftiger te maken met de herintroductie van naamvallen en andere kunstmatige regels.