Recensie

Recensie

Met deze Mercedes wordt verdorvenheid opgediend als edel vakwerk

Autotest Met de Mercedes CLA 35 4Matic kan de burgerman lezen en schrijven, aldus .
De Mercedes CLA
De Mercedes CLA Foto Merlijn Doomernik

Negentien inch wielen, rode rolgordels, nogal veel uitlaat. En toch gewoon vier deuren en een kofferbak. De Mercedes CLA 35 AMG is een haast bescheiden sedannetje op iets te grote schoenen, eigenlijk niets anders dan een voor startende Mercedes-kids bestemde A-klasse met aangeplakte kont.

AMG was bij Mercedes altijd het sportieve label voor de zware jongens van het huis. Bijtgrage honden, die bij misbruik van hun krachten onbezonnen mannenego’s op de pijnbank legden. De CLA AMG maakt dat doornrijke genoegen haast bereikbaar. Drieënzeventig mille is in dit monsterwarenhuis, lach niet, een koopje. Voor Mercedes-junioren in de dance- of vechtsportbusiness wordt de CLA met horrorgarnituur de volgende challenge.

Waarom dan al die deuren? Omdat zo’n dj deep down graag een beetje op zijn vader lijkt, een eerbare zakenman. Omdat kickboksers tegenwoordig ook hun nageslacht verwekken in een brave twee-onder-één-kap in Diemen. Het nieuwe wild is zo kleinburgerlijk als een tattoo. De CLA wordt in commandodracht de psychologisch ideale combinatie van subversief en aanvaardbaar. De respectabiliteit van zijn verschijningsvorm neutraliseert het asociale AMG-stigma tot nette ondeugd. Dat doet Mercedes slim. De argeloze bokser zal hem in een rubriek over BN’ers en hun auto’s deftig ‘classy’ noemen.

Spiegelbeeld

Dat was bij AMG-Mercedessen niet altijd zo. De AMG-versies van de E- en S-klasse waren sluimerende achtcilindervulkanen met ruim boven de 500 pk’s in de immer rommelende onderbuik, bedoeld als sadomasochistische beproeving voor de stuurmanskunst. Mercedes bouwde ze zo dat ze bij het overschrijden van de deugdzaamheidslimiet gevaarlijk spannend werden. Ik zag er laatst een crashen in een YouTube-filmpje. Vent neemt in een E63 AMG een bocht naar rechts, geeft te veel gas, verliest de macht over het stuur en crasht tegen een boom. Hij kwam er vast heel uit, het blijft natuurlijk wel een Mercedes. Uitleggen waarom hij zijn verlies niet als een nederlaag ervaart is zo gebeurd. Hij ziet de auto als zijn spiegelbeeld, de enige tegenstander van wie hij eervol kan en wil verliezen. Zoals de pitbull-man een kick krijgt van een beest dat zich ook tegen hem kan keren. Het sociale contract van de AMG-rijder met zijn wagen is een pact met de duivel.

Met de CLA 35 4Matic kan de burgerman lezen en schrijven. Het is een viercilinder met ‘maar’ 306 pk, de vierwielaandrijving is een veilig vangnet voor de domheid. Nooit was Mefisto zo voorkomend en menslievend. Hij laat je niet op hete kolen branden. Op verzoek spuwt hij vuur, maar ik kan er bij een Rutte-tempo vredig Bach in draaien. In een herfstig autolandschap is hij de verboden vrucht die in de boomgaard zacht tussen de rotte appels landt en er als laatste in zijn soort naar zomer smaakt, terwijl de Teslastorm nog achterlijker soortgenoten van de aarde vaagde. De stoelen zitten fantastisch, hij stuurt als een droom, de steroïde sound verzet zich ongepast bekoorlijk tegen mijn elitaire uitbranders. Wat een geraffineerd product, dat de verdorvenheid zo leep als edel vakwerk opdient. Ik moest denken aan het gesprek tussen de duivel en de componist Adrian Leverkühn in Thomas Manns meesterwerk Dr Faustus. Leverkühn heeft zijn ziel aan hem verkocht in ruil voor onbeperkt profijt van zijn unieke artistieke gaven, de duivel komt hem aan hun afspraken herinneren. Adrian moet de liefde afzweren en aan het einde van de rit wacht hem de hel. Het interessante is dat Leverkühn, die zijn gast aanvankelijk vijandig bejegent, geleidelijk onder de bekoring raakt van zijn borende verbeeldingskracht. De duivel is grenzeloos overtuigend, de meest invoelende kerel van de wereld. Hij heeft alleen geen hart. Hij is de verleider die zijn buit komt halen. „Ik ben nu eenmaal zo koud”, zegt hij. Hij is de vijand die je weerstand breekt met koele overtuigingskracht. Dit feilloze, vrieskoude AMG-ding is net zo.

Een mooie zonde plegen in de CLA wordt moeilijk. Het heldengraf blijft onbereikbaar op het klaverblad. Hij neemt het bijna even snel als de laatste 911 van twee jaar geleden. Ik voel dat het harder had gekund, maar durf die laatste grens niet over. De duivel in de AMG-man had me uitgelachen. Misschien had ik ergens een lijk moeten dumpen. Maar zelfs dat doen AMG-rijders niet meer, vrees ik. Keurige auto, de meest foutloze burgertuigbak die mijn leven spaarde. Na 400 kilometer check ik op de boordcomputer mijn gemiddelde snelheid: 92. De duivel grijnst.