Recensie

Recensie Uit eten

Vegetarisch eten-zoveel-je-kunt in een keten in wording

Uit eten Rotterdam Frank van Dijl bespreekt elke twee weken een restaurant in of om Rotterdam

Foto Aziz Kawak

Voordat we de zoete desserts laten komen, bestellen we, om te delen, het biokaasplankje met vijgencompote en kletzenbrood. Het verkleinwoord blijkt niet zo zeer betrekking te hebben op het voorwerp waarop de kaas wordt geserveerd – want dat is gewoon een bord – als wel op de kaas zelf. Op het bord liggen drie kleine en dunne stukjes kaas zeer afgepast te wezen. Ook de plakjes vruchtenbrood lijken gemillimeterd.

We hadden ons al afgevraagd hoe ze het er bij Rozey voor kunnen doen. Op de kaart staan 53 gerechten, inclusief desserts, en drie bijgerechten – alles vegetarisch of veganistisch. Voor 37,50 euro in het weekend (en 32,50 euro van maandag tot en met donderdag) mag je de hele kaart afgrazen, twee gerechtjes plus een bijgerechtje per ronde, en je krijgt er voor dat geld nog bij te drinken ook.

Rozey is een flink uit de kluiten gewassen zaak. Er kunnen tussen 17.00 en 22.30 uur heel wat mensen terecht in wat, als je van buiten naar binnen kijkt, lijkt op een lichtbak. De inrichting is strak, op het zakelijke af. Op tafel een balpen en een blocnote met vakjes waarin je de gewenste gerechten kunt aankruisen.

Op de website worden belangstellenden aangemoedigd om als franchisenemer in het ‘uniek duurzaam concept met een succesvolle toekomst in het verschiet’ te stappen. Het restaurant aan de Rotterdamse Wijnhaven is dus vlaggenschip van een keten in wording.

Marketingconsultant Roos Rutjes uit Den Haag en horecaondernemer Roland Hogenelst uit Reeuwijk zijn de bedenkers. Rutjes afficheert zich als ‘veggie in pumps’ en foodstyliste, Hogenelst wordt in de pers ‘tapaskoning’ genoemd vanwege zijn restaurantconcept La Cubanita (53 vestigingen). Met zijn drie all-you-can-eat-formules (de andere zijn Proeflokaal Bregje en Van Heinde & Ver) en 87 restaurants is hij volgens Misset Horeca goed voor een omzet van 72,2 miljoen euro (2018). Verder is Hogenelst sinds kort eigenaar van Roda JC (op een hopeloze plek 17 in de Eerste Divisie) en hoofdsponsor van Alphense Boys.

In het begin van onze avond ligt het tempo hoog. We krijgen goed brood met hummus en muihammara (een smeersel van gemalen walnoot en paprika) en bestellen de Vietnamese springroll met pinda-kokosdip, de zeewierbitterballen, de bitterballen van draadjesvleesch en de carpaccio van biet. Op de dungesneden biet ligt rucola, wat geitenkaas en wat amandelkruimels. Met de pestodressing een smakelijk geheel. De zeewierbitterballen (twee stuks) zijn niet, wat je zou verwachten, ziltig, maar zoetig, de andere bitterballen (ook twee) hebben een vulling van namaakvlees op basis van kippeneiwit. De smaak is wat non-descript, de mosterd pept ze op.

Bij de tweede ronde kruisen we op het blocnotevelletje de steak watermeloen, de Kentucky fried bloemkool, de mini ‘vis’-tortilla en de saté

aan. Van de bijgerechten nemen we er frietjes bij. Wat betreft de bloemkool: het is altijd oppassen met de combinatie woordgrapjes en eten. In dit geval is het inderdaad een stukje bloemkool, gefrituurd in beslag en voorzien van ketchup. Wat kun je erover zeggen? Ik heb weleens tartaar van watermeloen gegeten wat ik me herinner als een aangename verrassing. Hier krijgen we een moot meloen, badend in portjus. Dat is ook wat we proeven: watermeloen, portjus. De saté komt met pindasaus en atjar. Als je niet zou weten dat het vlees is nagemaakt, heb je er misschien niet eens erg in. Met de vistortilla is het anders. Ik krijg een gepaneerde en gebakken visstick-achtige op een taaiïg wrapje: het is de guacamolesaus die er smaak aan geeft.

Dan komt er nog een aardig bedachte mediterraanse tarte-tatin. De gekaramelliseerde groenten zijn lekker, maar in plaats van bladerdeeg is een watercracker gebruikt. Datzelfde bestanddeel komt later terug in de tompouce met gekaramelliseerde banaan.

Geen kwaad woord verder over het bloedsinaasappelijs, de tiramisu en het appeltaartje. Evenmin, uiteindelijk, over de portionering. We zijn voldaan.

Frank van Dijl is culinair recensent en journalist.