Stadsbestuur beperkt opdringerige reclame in openbare ruimte

Talk of the Town / Amsterdam Vanwege de enorme steigerdoekreclames belandt de Amsterdamse binnenstad binnenkort op een lijst van bedreigd erfgoed.

Metershoge steigerdoeken met opzichtige reclame worden stadsbreed verboden in Amsterdam.
Metershoge steigerdoeken met opzichtige reclame worden stadsbreed verboden in Amsterdam. Foto Jan Boeve/HH

Reclames voor kleding, parfum en whisky van tientallen meters hoog? Infopanelen met video? Ongevraagd een zadelhoesje op je fiets?

Amsterdammers die zich ergeren aan de ‘visuele drukte’ in de stad, kunnen opgelucht adem halen. Vanaf dit jaar gaat het stadsbestuur de reclame in de openbare ruimte beperken. De nieuwe, strengere regels voor buitenreclame zijn vorige week vrijgegeven voor inspraak door wethouder Laurens Ivens (Openbare Ruimte, SP).

De meest opvallende maatregel: een stadsbreed verbod op steigerdoekreclame. De doeken worden, zo schrijft Ivens, „door velen als te beeldbepalend en nadrukkelijk aanwezig beschouwd”. In het centrum worden de steigerdoeken al sinds 2012 geweerd, al doken ze twee jaar geleden plots weer op aan het Rokin en op de Dam.

Eind vorig jaar ontstond rumoer aan de Churchilllaan in Zuid. Op drie straathoeken hingen wekenlang reusachtige advertenties voor de film The Irishman, terwijl de werkzaamheden aan de huizen allang waren afgerond. Naar aanleiding van die affaire zegde stadsdeel Zuid toen de contracten op met de twee reclamebureaus die de steigerdoeken ophangen. Straks kunnen ze ook niet meer terecht in de rest van de stad. Een doek met afbeelding van het achterliggende pand blijft wel toegestaan.

De gemeente Amsterdam verdient nu circa 14 miljoen euro per jaar aan buitenreclame. Dat gaat minder worden, maar daar staat tegenover dat per 2020 de reclamebelasting heringevoerd wordt.

Lelijk en opdringerig

Rudolf Rijpma is „best een beetje trots” dat de steigerdoeken binnenkort in heel Amsterdam verleden tijd zijn. Vanuit Wijkcentrum d’Oude Stadt strijdt hij al jaren tegen opdringerige reclame-uitingen in de openbare ruimte. De doeken zijn volgens Rijpma te groot voor het Amsterdamse stadsgezicht, en bovendien lelijk en opdringerig. Ook nodigt de wijze van contracteren volgens hem uit tot misbruik en zelfs fraude, al kan hij voor dat laatste geen bewijs leveren. Een steigerdoek levert per week zo’n 1.500 euro op, die verdeeld wordt tussen de gemeente, het reclamebureau en de vastgoedeigenaar.

Het afscheid van het steigerdoek komt geen dag te vroeg. Icomos, het officiële adviescollege van werelderfgoedorganisatrie Unesco, zal de Amsterdamse binnenstad opnemen op een lijst van bedreigd erfgoed die in maart verschijnt – vanwege de steigerdoeken. Dit staat in een e-mail van Icomos die NRC heeft ingezien. Negen jaar geleden werd de stad ook al op de vingers getikt door Unesco vanwege de steigerdoeken in de binnenstad, die in 2010 tot werelderfgoed verklaard werd.

Lees ook dit artikel over digitale reclame in metrostations (die niet zal verdwijnen): Nog even zonder reclame door de Noord/Zuidlijn

Sinds dit jaar is ook een einde gemaakt aan een ander fenomeen waar menig Amsterdammer zich aan ergert: reclame met bewegende beelden. JC Decaux, het bedrijf dat ook de reclames in tramhokjes plaatst, mag sinds 1 januari geen video’s meer afspelen op hun digitale infopanelen, de zogeheten mupi’s. Het beeld moet nu minimaal zes seconden stil staan.

Die bewegende beelden trekken enorm veel aandacht en leiden ontzettend af. Dat moeten we niet willen in de openbare ruimte

Zeeger Ernsting Raadslid GroenLinks

Volkomen terecht, zegt raadslid Zeeger Ernsting (GroenLinks). „Die bewegende beelden trekken enorm veel aandacht en leiden ontzettend af. Iedereen die kinderen heeft en wel eens een tv aanzet, weet wat ik bedoel. Dat moeten we niet willen in de openbare ruimte.”

Led-schermen in winkeletalages

Rudolf Rijpma van Wijkcentrum d’Oude Stadt heeft nog wel een andere zorg: videoreclame in winkeletalages. „Het laatste jaar is er een explosie van dit soort opdringerige reclame. De nieuwe Albert Heijn op het Leidseplein heeft een enorm led-scherm dat echt naar buiten knalt.”

Rijpma’s kruistocht tegen bewegende raamreclame is vooralsnog vruchteloos. Een handhavingsverzoek tegen led-schermen bij warenhuis Hudson’s Bay aan het Rokin leidde tot niets: het scherm bevond zich volgens de gemeente „niet tegen of onmiddellijk achter het raam”, en dus betrof het geen raamreclame. Rijpma heeft bezwaar aangetekend tegen het besluit, ook al is Hudson’s Bay inmiddels ter ziele. „De gemeente Amsterdam wíl dit gewoon niet handhaven.”

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.