‘In de keuken ligt een voorraad heerlijke, eetbare vervanging van het mannelijk lid’

Hassnae & Nadia Hassnae Bouazza en Nadia Zerouali bespreken samen eten, leven, liefde en lust. De een werkt de column uit, de ander het recept.

Hassnae Bouazza (rechts) en Nadia Zerouali (links).
Hassnae Bouazza (rechts) en Nadia Zerouali (links). Foto’s Lars van den Brink

Daar waar de grote religies met hel en verdoemenis waarschuwen tegen zondigen, zijn er volgens de Egyptisch-Amerikaanse schrijver en feminist Mona Eltahawy juist zeven noodzakelijke zonden die vrouwen moeten begaan voor hun vrijheid: woede, ambitie, ontheiliging, geweld, aandacht zoeken, lust en macht. Dat schrijft ze in haar nieuwe boek annex manifest tegen het patriarchaat, The Seven Necessary Sins for Women and Girls.

Nu is vrouwelijke woede iets waar conservatieve en seksistische mannen vaak wel een antwoord op hebben: vrouwen die hun stem verheffen of verontwaardiging uiten kun je uitlachen en wegzetten als hysterisch. Van de zeven zonden die Eltahawy noemt, is lust daarom misschien wel het meest bedreigend. Van vrouwelijke lust, vrouwelijke seksualiteit die openlijk en trots gevierd en uitgedragen wordt, worden conservatieve mannen, die hun mannelijkheid halen uit het feit dat ze nu eenmaal mannen zijn, wat dat ook moge betekenen, heel erg zenuwachtig.

Dat is niet voorbehouden aan één religie of cultuur. Je ziet het overal, en steeds meer met de opkomst van populistisch-, conservatief- en extreem-rechts: dachten we jarenlang dat de feministische strijd hier in het Westen bijna gestreden was, worden we opeens geconfronteerd met machtige en invloedrijke politieke leiders die uit het archaïsche vaatje tappen dat feminisme een bedreiging is, vrouwen geen baas over hun eigen buik zijn en de tijd van vrouwen aan het aanrecht een mooie was.

Dat aanrecht is natuurlijk niet zomaar een aanrecht. Het is de traditionele plek waar de vrouw de man dient en het gezin verzorgt. Het is een plek van dienstbaarheid en onderdanigheid, die de rolverdeling benadrukt en waar conservatieve mannen zich het liefst verre van houden, behalve dan om aan te geven wat er uit die keuken op tafel moet komen.

Soms is dat, voor een bepaald type man, kennelijk best ontregelend. Om de zoveel tijd komt er wel ergens ter wereld een verhaal naar buiten over aubergines, komkommers of courgettes waar vrouwen schandalige handelingen mee uit kunnen voeren. Het puriteinse Facebook, dat geweld verheerlijkt en seks criminaliseert, verbiedt zelfs het gebruik van de aubergine-emoji voor seksuele toespelingen.

De aubergine als fallus-symbool en vervanging van net dat ene fysieke kenmerk waar onzekere mannen zich op voorstaan: hun lid en de vermeende grootte ervan.

Het is ook best wel pijnlijk als je de wereld mag domineren op basis van die ene snikkel, roede, tampeloere, paal, potlood, leuter en erachter komt dat in de keuken, die minderwaardige plek voorbehouden aan vrouwen die jou moeten dienen, zich een grote voorraad aan heerlijke, eetbare vervanging bevindt.

Het maakt uiteindelijk niet uit hoe je de kooi inricht; waar de geest vrij is en het vuur in de lendenen brandt, weten vrouwen altijd wel die kooi in een vrijhaven te veranderen van waaruit de grote ontsnapping gepland kan worden. En die mannen maar onvermoed dat eten naar binnen werken.