Brieven

Brieven 30/1/2020

Excuses

Niet allemaal omstander

De excuses van Rutte bij de Holocaustherdenking betekenen, anders dan in NRC van 27 januari gesuggereerd (Ruttes excuses markeren omslag), geenszins dat Nederland nu een land geworden is van ‘schuldige omstanders’ in plaats van verzetshelden. Rutte bood excuses aan voor „het handelen van de Nederlandse overheid in de Tweede Wereldoorlog”. Wat betreft de Nederlandse samenleving als geheel blijft het beeld naar mijn mening ongewijzigd: er waren ‘schuldige omstanders’, er waren ook mensen die in het verzet bescherming hebben geboden aan Joden en andere slachtoffers van het naziregime. Sommigen hebben dit met hun leven moeten bekopen.

Excuses (2)

Nu nog het koningshuis

Het wachten is nu op de excuses van ons koningshuis, voor het handelen van met name Wilhelmina, Juliana en Bernhard, die als hazen zo snel verdwenen bij de Duitse dreiging. De Deense koning bleef thuis en reed dagelijks op zijn paard door de straten van Kopenhagen. Een moedig man.

Daar ontwikkelde zich een regering die langer de Duitse vernietigingsinvloed kon afwenden, en in groten getale Joden naar Zweden overbracht.

Hier waren velen bang, of ook onverschillig, inclusief de Joodse Raad. Er was geen ondersteuning vanuit de regering in Londen, een gezaghebbende orgaan.

Herdenking Auschwitz

De tv draaide door

Nederland schijnt op zoek te zijn naar zijn identiteit. Welnu, die lijkt stabiel. Met dezelfde beginselvastheid als waarmee veel functionarissen tussen 1940 en 1945 gehoorzaam hun abjecte plicht deden, trad de publieke omroep maandag op bij de uitzending van de Holocaustherdenking in Auschwitz. Want jammer maar helaas: die liep uit! Dat betekende, na enig afsluitend gewauwel, onherroepelijk: einde uitzending. Piets Weerbericht wachtte. En het NOS Journaal. En de reclame. Heerlijke zekerheid: ook als de wereld vergaat, gaan in Nederland Piets Weerbericht, het journaal en de reclame op tijd door.

Mariniers

Historische weeffout

Ik heb een belangrijk deel van mijn leven in de marinestad Den Helder gewoond en ik heb mij er altijd over verbaasd dat de mariniers – onderdeel van de marine – na de Tweede Wereldoorlog hun bivak opgeslagen hebben op het zand. De keuze voor Vlissingen is daarom een goede, want er wordt eindelijk een fout uit het verleden rechtgezet. Het kabinet is beducht voor het weglopen van een deel van de mariniers. So what, dan begin je met het deel van het korps dat wel mee wil naar Vlissingen met een schone lei. Die mariniers weten niet wat ze missen als ze in die zandbak in Doorn blijven zitten.

Mariniers (2)

Gezin en vrienden

Die „mariniers weten niet wat ze missen. Zee. Frisse lucht. Goedkope huizen en fietsen naar school”, staat in NRC (Vlissingen voelt zich ‘vreselijk voorgelogen’, 25/1). Als zoon van een marinier kan ik met zekerheid stellen dat bij hen de leefkwaliteit van de provincie totaal niet ter discussie staat. De mariniers zijn vaak meerdere maanden per jaar van huis voor vaderland en vrede, en willen de resterende tijd graag doorbrengen met hun gezin en vrienden. Niet anders dan andere burgers. De keuze voor behoud van een sociaal netwerk boven werk moet voor de bewoners van Zeeland bekend in de oren klinken.

Correcties/aanvullingen

Taartpunt

In het artikel Pats! De hele worm in één keer plat (25/1, W10-11) stond in het bijschrift van de taartpuntillustratie dat het grijze gebied 1/6 deel van een cirkel was. Dat moet 1/12 zijn: 12 maal 30° is 360°.