Opinie

Brexikjes

NRC vroeg lezers hun Brexit-ervaring op te schrijven – in de vorm van een ikje. Een selectie.

Illustraties Roland Blokhuizen en Rik van Schagen

Het dak lekt

Myles Harris, Londenaar, editor van de oer-conservatieve Salisbury Review, heeft ook een huis in Italië. Als hij me bezoekt, dienen we elkaar op z’n Engels glimlachend de felste oorvijgen toe over Brexit. Myles is extreem anti-Brussel. Het Verenigd Koninkrijk had de Europese Unie allang moeten verlaten. Mijn standpunt: het VK wordt een Amerikaanse kolonie. De dag dat Boris Johnson de verkiezingen won, kwam hij victorie kraaiend op me toe. „We did it in ’45. In 2020 hebben Europa opnieuw op de knieën!” Ik zeg: „Jullie redden het nooit alleen.” Hij: „Makkelijk! By the way, mijn tv hapert. Could you have a look?” Ik zeg: „Daarvoor moet je in Brussel zijn.” En hij: „O, en mijn dak lekt. Breng ook een ladder mee.”

So sorry

Wij komen op 23 juni 2016 met onze oude, olie lekkende camperbus noodgedwongen terecht op het smetteloze gras van The Caravan Club (members-only) in Beadnell Bay, even ten noorden van Brexit-bolwerk Newcastle upon Tyne. We houden ons gedeisd om niet opgemerkt te worden met onze zwarte druppels. En ja hoor, de volgende morgen komt er een man met hoed, heel gericht kijkend, op ons af. Nu zullen we het hebben. Die heeft wat te zeggen. De man schudt meewarig het hoofd. Over onze oude bus natuurlijk. Hij steekt echter daarna zijn hand uit en zegt „I’m so sorry, please accept my apologies for the result of yesterday’s referendum!”.

Uitje

Begin december laat een van mijn volleybalteamgenoten in de groepsapp weten niet bij de volgende training te zijn vanwege een tripje naar Londen. Aangezien ik een jaar in Londen heb gewoond wil ik enthousiast reageren met „Wat leuk, waar in Londen?”, om meteen tips te kunnen geven over de leukste winkels en cafeetjes. Ik typ echter te slordig zodat mijn autocorrect ervan maakt: „Wat leuk, waar is Londen?” Nog voordat ik de fout zelf door heb, reageert een andere teamgenoot: „Geen idee waar Londen precies is, ergens buiten Europa geloof ik.”

Stroop

Brussel, 1999. Als nieuwkomer stort ik me vol overgave in het Europese vergadercircuit. Het gaat er nogal (ik vind: veel te) stroperig aan toe. Na afloop van weer zo’n vergadering klamp ik een ervaren Britse collega aan: hoe kunnen we er wat meer vaart in krijgen? Zijn reactie: „Don’t worry, there’s always another meeting.”

Waterloo

Met de kinderen op bezoek in het Rijksmuseum. De eerste stop tijdens de speurtocht is bij het enorme schilderij van Jan Willem Pieneman (1824) waarop de Slag bij Waterloo is afgebeeld. „Waarover praten de soldaten op dit schilderij?”, is de vraag die moet worden beantwoord. Dochter (8) ziet een Britse en een Franse vlag en zegt vol overtuiging: „De Brexit!”

We’ll live

Juni 2019. De mevrouw van de camping in Cornwall is niet meer de jongste. Ik vraag hoe ze over Brexit denkt. „Liever vandaag dan morgen”, zegt ze fel. „Mijn vader heeft gevochten in de oorlog. Hij overleefde het niet, maar we hebben de Duitsers verslagen. Maar nu moet het VK alsnog Duitsland gehoorzamen.” Verbitterd: „Hij is voor niets gestorven.” Op mijn vraag of we deze wereld niet beter samen dan alleen tegemoet kunnen treden, zei ze: „We’ll live, we’ll live”.

Barbecue

Sinds 2015 wonen wij in Engeland. Afgelopen zomer hadden we een barbecue bij de buren. Zoals gebruikelijk in ons dorp wordt er veel wijn en bier gedronken en is er een vrolijke stemming. Als het kouder wordt, verzamelen we rond de vuurkorf en iedereen moet luid zijn favoriete lied meezingen met Spotify. ‘Bohemian Rhapsody’ is populair en wordt luid gezongen. Vooral het „Galileo, Galileo” met groot volume, want de buren zijn er toch. De drank slaat neer en het gesprek wordt serieus. Het B-woord komt ter sprake (het woord ‘Brexit’ is taboe), waardoor de groep uiteenvalt: gepensioneerde Leavers, die hun standpunt niet aan de kleinkinderen durven te vertellen, een kliekje Remainers en wij, de Nederlanders. De barbecue was snel afgelopen.

Naschrift (10 februari 2020): de exacte woonplaats van een van de inzenders is uit deze bloemlezing verwijderd.