Recensie

Recensie Muziek

Volodos’ betoverend zacht-zachter-zachtst

De virtuoos in hem verklaarde hij stellig dood. So much for vingervlug machtsvertoon. Tegenwoordig stelt de Russische pianist Arcadi Volodos zijn fabelachtige techniek liever ten dienste van de binnenkant van de noten. Een zaak van betoverend zacht-zachter-zachtst en subtiel kleurende klankpracht.

Volodos’ interpretatie van Schuberts voorlaatste pianosonate (D 959) is aan alle kanten in balans en zit vol fraaie details. Prachtig hoe hij in het Allegro schakelt tussen kloek ingezette openingszin en vederlichte rimpelingen. Of hoe hij een lentebries door het rondo-thema van de finale jaagt. Het Andantino: melancholie in onthechte fluistertinten.

Lees ook: Fenomenaal fijngevoelig raakt Arcadi Volodos de toetsen aan

Minpuntje: bij alle afgewogen schoonheid ontbreekt het soms aan dramatiek. De aan syfilis lijdende Schubert keek de dood in de ogen toen hij deze sonate schreef. Bij Volodos wordt die wanhoop glad gewreven. Hij speelt ze wel, het schrille contrast, de plotselinge blik in de afgrond. Maar echt bijten doet het niet.