Moeten we kinderen weghouden van een psychiatrische patiënt?

Opgevoed Elke week legt Annemiek Leclaire een lezersvraag voor aan deskundigen.

Opa: „Mijn dochter geeft paardrijles op onze boerderij. Een van haar leerlingen is een vrouw (19) die ernstig getraumatiseerd is. Ze lijdt onder meer aan anorexia en auto-mutilatie. Momenteel is zij opgenomen in een psychiatrisch centrum, maar ze heeft toestemming om bij ons te komen omdat lichamelijke activiteit haar goed doet. Zij is graag bij ons omdat ze het gevoel heeft dat wij een van de weinige mensen zijn die haar waarderen. Toch komt het voor dat ik met haar naar de spoedeisende hulp moet omdat ze zichzelf beschadigt, door zich te snijden bijvoorbeeld.

„In het verleden hebben wij niet altijd gemakkelijke pleegkinderen gehad, en we hebben niet de indruk dat dat nadelig is geweest voor onze eigen kinderen, maar dit is een andere situatie. Ze doet anderen weliswaar geen kwaad, maar is haar zelfbeschadigende gedrag traumatisch voor andere kinderen? Moeten we voorkomen dat zij in contact komt met onze tweejarige kleinzoon of de andere leerlingen (van 6 tot 16)? Hoe moeten wij als volwassenen met deze situatie omgaan zodat het geen negatief effect heeft op de andere kinderen en misschien zelfs positief kan zijn voor hun ontwikkeling?”

Naam is bij de redactie bekend. Deze rubriek is anoniem, omdat moeilijkheden in de opvoeding gevoelig liggen. Wilt u een dilemma in de opvoeding voorleggen? Stuur uw vraag of reacties naar opgevoed@nrc.nl

Veilig maken

Liesbeth Groenhuijsen: „Hoe kunt u de boerderij een veilige en lichte plek maken voor iedereen? Als de 19-jarige een gevaar vormt voor de kinderen, moet u de ouders inlichten, maar dat lijkt me niet het geval. Deel uw zorgen met de jonge vrouw zelf: hoe kan zij nou op een fijne manier onderdeel blijven van deze club? Zou zij het kunnen aangeven zodra zij zich niet goed voelt, en de aandrang voelt tot zelfbeschadiging, zodat ze even van de anderen apart kan? Misschien is het verstandig om als ze komt altijd eerst even kort te praten: wat ga je doen vandaag, en hoe zit je erbij?

„Sta actief open voor de mogelijke vragen en de verwondering van de kinderen. Dit is een mooie kans om ze te leren dat niet iedereen hetzelfde is. Zo zien ze ook dat mensen meer zijn dan een ziekte; dat ook iemand met grote psychische problemen net als zij erg van paardrijden kan houden.”

Wees open

Annemiek Harder: „Wat mooi dat deze 19-jarige een plek heeft waar mensen haar waarderen. Goede relaties kunnen zo’n verschil maken voor iemand die zo getraumatiseerd is.

„Het is begrijpelijk dat u rekening houdt met de kinderen op de boerderij, maar het lijkt me niet dat ze gevaar lopen. Het is zo duidelijk dat deze vrouw de agressie op zichzelf richt, en niet op anderen. Het is de vraag wat de kinderen van haar zelfbeschadigende gedrag meekrijgen. Ik zou u aanraden uw zorgen daarover met de jonge vrouw zelf te bespreken. Hoe kunnen jullie er samen voor zorgen dat het goed blijft gaan, dat zij kan blijven komen en de andere kinderen ook? Kunnen jullie samen een werkbare situatie creëren? Kunnen jullie afspreken dat, mocht ze de aandrang voelen zich te beschadigen, ze dat niet doet op een plek waar de kinderen haar kunnen zien?

„Mochten de kinderen er wel iets van meekrijgen, wees daar dan open over. Leg uit dat het iemand is die veel pijn heeft van binnen en daar op deze manier mee omgaat. De opvoeding van onze jeugd mag er ook op gericht zijn om zich te leren te verhouden tot mensen die beschadigd zijn in het leven.”

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.