Recensie

Recensie Muziek

Hannah Williams is een vocale reus, dat bewijst ze in Doornroosje

Soul De soulshow van Hannah Williams heeft wat opstartproblemen, maar dan versplintert de zangeres elke achterdocht met een doelgerichte uithaal.

Hannah Williams tijdens het optreden in Doornroosje.
Hannah Williams tijdens het optreden in Doornroosje. Foto Geert Oldenmenger

Ze staat nog geen twee minuten op het podium als zangeres Hannah Williams een theatraal gepijnigd gezicht trekt, alsof ze, koud uit de coulissen, nu al aan haar emotionele piek zit. Ondertussen zingen de twee achtergrondzangeressen wat flets door zonder haar steun. Even is er twijfel. Zijn The Affirmations dan toch het zoveelste groepje van vintage imitatiesoul? Maar dan komt Williams terug bij de microfoon en versplintert elke achterdocht met een doelgerichte uithaal.

„We zijn hongerig”, verklaart zangeres Hannah Williams twee liedjes later. De Britse negenkoppige soulband staat in Nijmegen aan het begin van een hervatte tour op het Europese vasteland en de bedoeling van de avond is duidelijk: een soulshow. De opstartproblemen van de achtergrondzangeressen blijken te wijten aan een halsoverkop ingevlogen vervanging. Zij herpakken zich gaandeweg het concert, het zal ook niet makkelijk zijn om naast Williams te zingen. De albumtitel 50 Foot Woman drukt wel ongeveer uit hoe de kaarten geschud zijn. Williams is een vocale reus.

Van dat nieuwe album zijn de liedjes perfect op haar toegesneden, met een catchy refrein dat Williams in staat stelt om – gecontroleerd – in volle overdrive te gaan. Maar ook de band achter haar is in vorm. Met geweldige soulbreaks en slepende beats is een show van The Affirmations een grote vergaarbak van de door producers gezochte rare grooves. Geen wonder dat Jay-Z de groep samplede voor zijn album 4:44. Dat de zangeressen halverwege even het podium verlaten om ‘the boys’ lekker te laten spelen, is dan ook geen zwaktebod.

Wanneer Williams tegen het einde de ballad ‘Hourglass’ zingt, doet ze dat al lang niet meer voor het publiek. Ze trekt haar geblondeerde piekhaar in steeds wildere plukken en opnieuw verschijnt die gepijnigde blik van het begin op haar gezicht. Dit keer tilt de achtergrondzang haar op en wil je de pijn geloven.