Recensie

Recensie

Gitaren als onstuimige ritme-instrumenten

In december 2015 informeerde Matthijs van Nieuwkerk bezorgd of de piepjonge bandleden van Canshaker Pi hun school al afgemaakt hadden (twee wel, twee niet). Jonge honden konden ze niet een muzikantenleven lang blijven en bij het derde album Okay Decay wordt het tijd om de Amsterdamse band op hun volwassen merites te beoordelen. Wat bleef was de ruige, wilde manier waarop het viertal haar beknopte rocksongs te lijf gaat.

Gegroeid zijn ze in de ontwikkeling van een eigen geluid, nog altijd een beetje schatplichtig aan Pavement en Fugazi maar gedurfd in de dynamiek van hard naar zacht, ingetogen naar uitbundig, mooi zingen naar ongecontroleerd schreeuwen. De zoektocht naar nuance is het best gelukt in de nummers ‘Nest’ en ‘Firefighters’, waarin de gitaren getemperd zijn en de nasale zang van Willem Smit er beter uit komt dan in de hardere nummers. Met de gitaren als onstuimige ritme-instrumenten stormt Canshaker Pi zichzelf soms voorbij.