Opinie

Kobe Bryant niet heilig

Frits Abrahams

Nooit leuk voor een krant: zelf lijdend voorwerp zijn in een publieke discussie. Het overkomt nu The Washington Post. De krant schorste een redactrice, Felicia Sonmez, die op Twitter een artikel had gedeeld over een verkrachting van een negentienjarige vrouw, in 2003 gepleegd door de onlangs verongelukte Kobe Bryant.

Eerst werd Sonmez belaagd in duizenden tweets, inclusief bedreigingen met de dood en met… verkrachting, vervolgens zette de directie van de krant haar op non-actief. Dit tot verontwaardiging van de redactieraad en een groot deel van de redactie. In een openbare brief lieten de redacteuren weten dat „het als nieuwsorganisatie onze plicht is het publiek de hele waarheid te vertellen”.

Mij viel in deze brief op dat de redactie haar leiding ook verwijt al eerder Sonmez onrechtvaardig te hebben behandeld. Twee jaar geleden schreef zij over een aanranding die haar was overkomen. Daarop waarschuwde het management van de krant haar dat ze daarmee de interne regels voor het gebruik van sociale media overtrad. Hoewel Sonmez ook toen van allerlei kanten werd aangevallen, deed de leiding niets om haar te verdedigen.

Molly Roberts, commentator bij The Washington Post, vat op de website van de krant de verkrachtingszaak van Bryant samen. Het negentienjarige slachtoffer had duidelijk ‘nee’ gezegd toen Bryant na enig gezoen seks wilde. Hij had haar daarna met zoveel geweld gepenetreerd dat er later allerlei verwondingen zichtbaar waren. Ze was meteen naar de politie gegaan, maar Bryant ontkende totdat bleek dat er sporen van zijn zaad en bloed waren gevonden.

Daarna beweerde hij dat de seks met wederzijdse toestemming had plaatsgevonden. Het slachtoffer zag af van strafvervolging en nam genoegen met een schikking en dit excuus van Bryant: „Ik begrijp nu dat zij voor haar gevoel niet toestemde in deze ontmoeting.”

Voor míjn gevoel had Bryant dat heel goed aangevoeld, jammer alleen dat hij er zo lang over deed om tot dit gevoel te komen.

Wie schikt, geeft toe, knarsetandend of niet – dat is mede dankzij #MeToo duidelijker dan ooit geworden. Maar moet zo’n kwestie ook na de alom betreurde dood van iemand opgerakeld worden? Waarom eigenlijk niet? Omdat de betrokkene een beroemde sportster is geworden? Omdat het zo vervelend voor de familie is?

Onlangs zag ik de speelfilm Bombshell. In artistiek opzicht geen geweldige film, maar als aanklacht niet te onderschatten. Daarin wordt, ook postuum, de Fox-baas Roger Ailes neergezet als iemand die zich regelmatig aan seksuele intimidatie schuldig maakte. Voor de nabestaanden moet zo’n film een ramp zijn. Je zult maar op een feestje moeten vertellen dat je een kind bent van dé Ailes.

Terughoudendheid is vereist zolang niet vaststaat dat iemand schuldig is, maar bij beruchte ‘schikkers’ als Weinstein, Epstein, Ailes en kennelijk ook Bryant hoeft niet meer getwijfeld te worden. Over hen mag men schrijven en speelfilms maken. In necrologieën horen zowel hun verdiensten als hun minpunten thuis. Ze zijn niet heilig.

Dat uitgerekend The Washington Post een journalist bestraft die „de hele waarheid” wilde vertellen, is uiterst pijnlijk voor zijn werknemers. Het betreft een kwaliteitskrant die geschiedenis (Watergate!) schreef met onversaagd journalistiek onderzoek.

Update: Washington Post heeft de schorsing van de journaliste Felicia Sonmez opgeheven (29-01-2020)