Recensie

Recensie Film

In ‘The Whistlers’ speelt iedereen dubbel spel

Thriller De Roemeense film ‘The Whistlers’ is een ingenieuze hedendaagse film noir, inclusief flashbackstructuur en femme fatale.

Politieagent Cristi komt in aanvaring met een Spaanse drugsbende, in ‘The Whistlers’.
Politieagent Cristi komt in aanvaring met een Spaanse drugsbende, in ‘The Whistlers’. Foto Vlad Cioplea

Met The Whistlers maakt de Roemeense regisseur Corneliu Porumboiu een hedendaagse film noir. Net als in het genre dat zijn hoogtijdagen vierde in de jaren veertig en vijftig hebben de protagonisten allemaal iets te verbergen. Ze spelen een dubbelspel, belazeren elkaar en doen er alles aan om de ander te slim af te zijn.

Een film noir kan niet zonder flashbackstructuur en een femme fatale. In The Whistlers heet zij Gilda, niet toevallig vernoemd naar een beroemde film noir met Rita Hayworth uit 1946. Zij zet het verhaal in gang, dat niet-chronologisch verteld wordt, met naar de personages vernoemde hoofdstukken.

Gilda brengt het hoofd op hol van politieagent Cristi, iemand die we nog kennen uit Porumboiu’s filosofische politiefilm Police, Adjective (2009). Cristi onderzoekt een bende die zich bezighoudt met drugssmokkel en witwassen. Het hoofdkwartier van die bende bevindt zich op het Canarische eiland La Gomera. Om hun misdaadbelangen te beschermen communiceren zij via een echt bestaande, geheime fluittaal, het silbo. Cristi gaat undercover op het zonnige eiland en leert daarbij met vallen en opstaan het silbo. Hij weet dat hij van alle kanten in de gaten wordt gehouden: door de bende, zijn meerderen en zelfs door zijn moeder. The Whistlers gaat deels over die dwangmatige surveillance. Porumboiu toont soms beelden vanuit een monitor in een mysterieus hotel en vanaf de verborgen camera’s die in Cristi’s huis hangen.

Lees ook een interview met regisseur Corneliu Porumboiu over ‘The Whistlers’

Naast referenties aan de film noir, bevat het fraai gefilmde The Whistlers verwijzingen naar de western. De climax speelt zich zelfs af op een verlaten westernset. Maar de film is veel meer dan een genreoefening. De plot is vrij ingewikkeld maar de boodschap is helder. Elk personage is op zijn of haar eigen manier corrupt, een thema dat Porumboiu wel vaker aansneed. Roemenië wordt nu eenmaal nog steeds geplaagd door wijdverbreide corruptie.