Opinie

Natuurpark voor natuurpark rukt Israël op in bezet gebied

Trumps Akkoord van de Eeuw komt er eindelijk aan, hij heeft het zelf gezegd. Palestijnen zien het eerder als Bedrog van de Eeuw, schrijft Carolien Roelants.

Dwars

Ik waarschuw maar, wanneer u dit leest kan deze column voor een deel(tje) door het nieuws zijn ingehaald. Namelijk als president Trump zijn Akkoord van de Eeuw heeft bekendgemaakt tussen zondagochtend, toen ik deze column indiende, en zijn publicatie op maandagochtend, een kleine 24 uur. U weet nog wel, het geweldigste plan aller geweldige plannen dat het Israëlisch-Palestijnse conflict ein-de-lijk gaat oplossen. Trump zelf zei donderdag dat hij het waarschijnlijk zou vrijgeven vóór de Israëlische premier Netanyahu dinsdag in Washington op bezoek komt. „Het is een geweldig plan”, zei Trump, voor het geval we dat waren vergeten.

Het is in grote lijnen wel duidelijk wat erin staat. Israëlische soevereiniteit over Jeruzalem (die Amerika al heeft erkend) en Israëlische annexatie van nederzettingen in bezet gebied (die in de Amerikaanse terminologie al niet meer illegaal heten) en een Palestijnse staat daartussenin die de term ‘staat’ niet verdient. Palestijnen zien het dan ook als het Bedrog van de Eeuw.

Maar dat zien we dan wel, en ik wil het hebben over wat in die 24 uur niet verandert: namelijk de gestage opmars van Israëlische kolonisten, Israëlische nederzettingen en de Israëlische staat in de Westelijke Jordaanoever, die in de hele wereld als bezet gebied geldt, behalve in Israël en, inderdaad, de Verenigde Staten.

Even recapituleren: de Westelijke Jordaanoever, in 1967 door Israël bezet, werd onder het Oslo-akkoord van 1993 verdeeld in A, B en C, waarbij A en B min of meer onder Palestijns gezag kwamen en C onder civiel en militair gezag van Israël bleef. C beslaat 60 procent van de hele Westbank, en herbergt 325.000 kolonisten in 125 nederzettingen en buitenposten en 300.000 Palestijnen. Er zijn ook nederzettingen in A en B, maar minder, te midden van 2,8 miljoen Palestijnen. Netanyahu verkondigt steeds zo snel mogelijk alle nederzettingen te willen annexeren, plus de hele Jordaanvallei, die een aanzienlijk deel van C beslaat langs de grens met Jordanië. Het schijnt dat Trumps plan niet meegaat in de annexatie van de Jordaanvallei, maar wat nu niet is zal straks vast wel komen.

In de tussentijd, dat wil zeggen de afgelopen weken, is de ultranationalistische minister van Defensie, Naftali Bennett, aan de slag gegaan om de basis te leggen voor annexatie van heel gebied C. Tegen 2030 moeten er een miljoen kolonisten zijn, zegt hij. Daartoe heeft hij behalve een pakket lokkertjes voor kolonisten ook twaalf nationale parken uitgebreid die al onder Israëlisch beheer staan én de vorming van zeven nieuwe bekendgemaakt.

Nationale parken, wat zou dat? U moet echt eens kijken naar de interactieve kaartVerdeel en heers’, die de Israëlische mensenrechtenorganisatie B’tselem in juni lanceerde (zie: conquer-and-divide.btselem.org). Hoe de Israëlische regering sinds 1967 via stichting van nederzettingen, afkondiging van militaire zones en vorming van nationale parken de Palestijnse bevolking uit een steeds groter gebied wegdrijft. In 2015 was er in C al 30.000 hectare aan nationaal park, waar Palestijnen hun eigen land niet mogen bebouwen. De zeven nieuwe parken beslaan volgens de organisatie Vrede Nu 5.300 hectare.

Alles wat u hierboven las, heeft te maken met de derde verkiezingen in Israël in een jaar, op 2 maart, na twee verkiezingen waarin noch Netanyahu noch zijn nauwelijks minder annexionistische rivaal Gantz een doorslaggevende meerderheid kreeg. Maar wie ook wint, het Palestijnse conflict gaat hij niet oplossen.

Carolien Roelants is Midden-Oostenexpert en scheidt op deze plaats elke week de feiten van de hypes.