Recensie

Recensie Theater

‘Juffenballet’ struikelt over eigen staart

Onderwijsmethodes De fantasierijke eerste helft van de eerste grotezaalvoorstelling van jeugdtheatermaker René Geerlings is adembenemend. Helaas weet ‘Juffenballet’ het hoge niveau niet tot het einde vol te houden.

Scène uit de voorstelling ‘Juffenballet’
Scène uit de voorstelling ‘Juffenballet’ Foto Kamerich & Budwilowitz/EYES2

Het is niet makkelijk om juf te zijn. Zeker niet als in de school waar je in je stage terechtkomt een ideologisch conflict woedt tussen het ‘vrijheid blijheid’-credo van hoofdonderwijzeres Juffrouw Maanzaad (Manon Nieuweboer, geweldig als altijd) en de meer autoritaire filosofie van haar jongere werknemers. De onschuldige Juffrouw Klaproos (een ontwapenende Isabelle Houdtzagers) wordt al gauw een speelbal van de interne machtsstrijd.

Scène uit de voorstelling ‘Juffenballet’ Foto Kamerich & Budwilowitz/EYES2

Juffenballet, de eerste grotezaalvoorstelling van René Geerlings, verpakt de kritiek op moderne onderwijsmethodes in een fantasierijk verhaal, waarin de juffen eigenlijk ook heksen zijn. De duister-magische sfeer van het stuk houdt het midden tussen Harry Potter en Sabrina The Teenage Witch, en de eerste helft van de voorstelling is een adembenemende onderdompeling in deze vreemde wereld, waarin een klaslokaal plotseling in een bos verandert en dans, spel en zang een bezwerend geheel vormen. Naast de vormgeving van Sanne Danz en Judith de Zwart maakt vooral de muziek van Reinier van Harten (alias Reindier) indruk: zijn opzwepende songs geven de voorstelling vleugels.

Nodeloos uitgesponnen

Jammer genoeg zakt Juffenballet na de eerste drie kwartier behoorlijk in. Het eenvoudige verhaal wordt nodeloos uitgesponnen met scènes waarin het onderlinge gekibbel van de juffen centraal staat. Geerlings en auteur Moniek Merkx besteden zo veel tijd aan het gekonkel dat ze vergeten om de hoofdpersonages van een fatsoenlijke boog te voorzien. Daardoor komt de ontknoping nogal uit de lucht vallen en voelt het slot op alle fronten afgeraffeld: een fantasieloos mimegevecht leidt tot een wel heel erg sentimenteel en moralistisch eindlied, dat nul ruimte voor eigen interpretatie overlaat.

Juffenballet is op zijn best als het de ouderwetse waarden die het verdedigt gewoon belichaamt in plaats van ze door de strot van het publiek te duwen: door de fantasie van het kind serieus te nemen laat de eerste helft van de voorstelling een onuitwisbare indruk na.