Recensie

Recensie Theater

Jong en oud worstelen met ouderdom in ‘King Lear’

Poppentheater In ‘King Lear’ van Fred Delfgaauw en Ida van Dril gaan banaliteit en poëzie hand in hand, wat zowel erg geestige als ontroerende momenten oplevert.

Ida van Dril en Fred Delfgaauw in ‘King Lear’. Foto Jaap Reedijk
Ida van Dril en Fred Delfgaauw in ‘King Lear’. Foto Jaap Reedijk

‘Poppen liegen niet. Dat is leuk voor u, maar pijnlijk voor de poppenspeler”, zegt Ida van Dril in de proloog van de poppentheatervoorstelling King Lear, die ze samen met Fred Delfgaauw maakte.

Ze speelt de dochter van een mopperende, gepensioneerde poppenspeler (Delfgaauw). Die lijdt een teruggetrokken leven, wegkwijnend in een verzorgingshuis en alle contact met zijn dochter verbroken. Zijn oude poppen wil hij niet meer zien, Shakespeares King Lear noemt hij „een verschrikkelijk stuk”.

Al snel blijkt de oude man echter de banden met zijn poppen niet definitief te hebben doorgeknipt. Als hij stuit op een oude theaterkoffer, gaat hij te rade bij de poppen die hij nog kent van toen hij met King Lear door het land toerde: waaronder Lear zelf, die het contact met zijn dochter verbrak omdat zij niet genoeg van hem zou houden, en Gloucester, die zijn kind heeft verstoten door toedoen van andermans jaloezie.

Na jaren ontkenning vindt de oude poppenspeler een volledig Shakespeareaans drama in zichzelf terug. In dialoog met zijn poppen probeert hij vat te krijgen op de consequenties van ouderdom. Simultaan daaraan probeert zijn dochter op afstand haar ouder wordende vader te doorgronden. Zo worstelen jong en oud allebei op hun eigen manier met ouderdom.

Knap poppenspel

In de prettige sobere regie van Aus Greidanus sr. krijgt het technisch zeer knap uitgevoerde poppenspel alle ruimte. Banaliteit en poëzie gaan hand in hand, wat zowel erg geestige als ontroerende momenten oplevert.

Toch had de voorstelling scherper kunnen zijn. De personages grossieren voornamelijk in grote abstracties – macht, jaloezie, ouderdom – waardoor je ze niet echt leert kennen. Bovendien verliezen de makers gaandeweg het haakje met de actualiteit, het drama tussen de poppenspeler en zijn dochter, uit het oog. De voorstelling pretendeert aanvankelijk door middel van Shakespeares tragedie een hedendaagse ouder-kindrelatie te onderzoeken, maar verzandt uiteindelijk te veel in een gejaagde hervertelling van King Lear.