Brieven

Brieven

Foto NTR

Ik vond toch een trieste conclusie van het programma Terug naar de Akbarstraat – besproken in Zap (Aan de Akbarstraat is afglijden zo gebeurd, 23/1) – dat veel, in dit geval, Turks- en Marokkaans-Nederlandse Amsterdammers van de tweede en derde generatie zich nog steeds buitenstaanders voelen, ook al staan ze keurig aan de lijn bij het voetballen en spreken ze Nederlands, werken ze, betalen ze belasting, hebben ze ‘zelfs een keer Kerstmis gevierd’, kijkend naar Home Alone. In het thuisland van hun ouders of grootouders zijn ze dat inmiddels ook, dus eigenlijk voelen zich nergens thuis. Hoe eenzaam moet dat voelen. Ik zeg niet dat dit alleen de schuld is van de langer gewortelde Nederlanders, maar het is iets waar toch echt harder aan getrokken moet worden. De hartverscheurende trainingen die in het programma werden getoond voor allochtonen om ook in eigen kring meer voor zichzelf op te komen waren een mooi voorbeeld, maar gebeuren dus nu pas. Daartegenover zouden we als autochtonen wel iets kunnen leren van de gemeenschapszin, het voor elkaar zorgen, van de islamitische cultuur. Synergie dus als alternatief voor integratie. Als we eens gingen zoeken naar het beste van beide werelden? Ik vind het een mooie, voor mij verhelderende gedachte. Maar wel minstens tien, twintig jaar te laat.