Brieven

Brieven 27/1/2020

Woningtekort (1)

Minder slopen

Woningtekort loopt nog verder op, lees ik in NRC (23/1). Door de PFAS- en stikstofcrisis en om allerlei andere redenen zullen we jarenlang te weinig woningen bouwen. Dat schijnt onoplosbaar. Zou het geen idee zijn voorlopig even te stoppen met de sloop van zo’n tienduizend bestaande woningen per jaar? Of tenminste strengere voorwaarden stellen aan welke woningen gesloopt worden?

Woningtekort (2)

Gevolg van immigratie

De uitspraken van de coalitiepartijen over de woningnood zullen, net als die over immigratiebeperking, voor de bühne blijken te zijn omdat de verkiezingen in zicht komen. Als ons immigratiebeleid niet verandert, is de kans klein dat de woningnood ooit zal worden opgelost. Ook dit jaar groeit de bevolking per saldo weer met minstens honderdduizend mensen. Dat is een jaarlijkse groei ter grootte van een stad als Deventer. Is het dan zo vreemd dat het tekort aan huizen toeneemt? Onze kabinetten hebben onze zeggenschap over immigratie met Artikel 94 van de Grondwet overgeleverd aan de rest van de wereld, namelijk aan internationale verdragen, gerechtshoven, de VN en de EU. Bovendien is de speelruimte voor woningbouw ingeperkt door onszelf onnodig strenge CO2, stikstof en PFAS-eisen op te leggen, hoger dan die van de ons omringende landen. Dit kabinet zou pas geloofwaardig zijn geweest als ze de moties van Forum voor Democratie tegen het Marrakesh-migratiepact en over te strenge uitstootnormen had gesteund. We zijn dringend toe aan een regering die de maatschappelijke problemen op uiteenlopende terreinen wél kan oplossen.

Geschiedenis

In de uitverkoop

Dat er meer naar politici dan naar historici wordt geluisterd, is helaas maar al te juist (Holocaust-herdenking en politiek gaan samen in Israël, 23/1). Ook bij de Holocaust-herdenking blijkt maar weer eens dat politieke leiders het verleden in dienst willen stellen van hun politieke ambities. Niet alleen de leiders van Polen, Rusland of Israël maken zich hier echter schuldig aan, dit ‘oneigenlijk’ gebruik van de historie is een verschijnsel van alle tijden en alle plaatsen. De geschiedenis wordt maar al te vaak gezien als één groot winkelmagazijn, gevuld met miljoenen feiten die nadrukkelijk uitnodigen tot ‘selectief shoppen’. Er is tenslotte voor elk wat wils bij.

Nieuwsmijders

Geen nieuws is...

Het stuk Bijna overspannen van de actualiteiten, dus op nieuwsdieet (23/1) komt als geroepen. Deze week zei ik nog tegen mijn vrouw: „Ik zeg de krant op, ik krijg hoofdpijn van al die ellende”. Temeer als je bedenkt dat datgene wat je in ‘de media’ leest of hoort slechts een klein aandeel is van alle gebeurtenissen. Wat interesseert mij het geklungel van al die politici? Onthoud: geen nieuws is goed nieuws.

Corrigerende tik (1)

Uit vermoeidheid

Is een corrigerende tik een goed idee?, vraagt NRC in een kop (23/1). Als alleenstaande ouder heb ik mijn kinderen, vooral de oudste, weleens uit impuls een tik verkocht. Gewoon omdat ik doodmoe was. Ik schaamde me er meteen voor en zei ook dat het me speet. Mijn oudste kind is nu zelf een ouder – een heel goede overigens. Ik denk dat het uitmaakt of de tik uit onmacht wordt gegeven, of uit een beheerst gevoel van macht. Het laatste lijkt me schadelijker.

Corrigerende tik (2)

Taboe helpt niemand

Het zou goed zijn als de corrigerende tik uit de taboesfeer gehaald wordt. Die gelijkstellen aan kindermishandeling, wat alleen maar steunt op een zwakke hellend vlak-argumentatie, draagt daar niet aan bij. Je moet nogal lef hebben om erover te praten. Hoewel onderzoeken laten zien dat de meerderheid van de ouders wel eens, of vaker, een tik uitdeelt aan hun kinderen – en dus nog niet het gewenste beschavingsniveau heeft bereikt – mag er niet meer over gepraat worden. Daar help je niemand mee.