Recensie

Recensie Film

Tiger Award-kanshebber: ‘Drama Girl’ over kwetsbare tobbende twintiger

IFFR 2020 Een 26-jarige jonge vrouw speelt haar problemen na in de verrassende film ‘Drama Girl’ van Vincent Boy Kars, op het Internationaal Rotterdams Film Festival.

Ook de problemen met haar ex speelt Leyla de Muynck na in de film ‘Drama Girl’.
Ook de problemen met haar ex speelt Leyla de Muynck na in de film ‘Drama Girl’. Foto IFFR/HALAL

Als enige Nederlandse filmmaker maakt regisseur Vincent Boy Kars dit jaar kans op de Tiger Award; de belangrijkste prijs van het Rotterdams Filmfestival. Zijn film Drama Girl, een verrassende kruising tussen documentaire en speelfilm, dis geselecteerd voor de Tiger Competition.

Kars (29) is als regisseur gespecialiseerd in films die op een soms ongemakkelijk manier intiem zijn. Eerder was hij bij de VPRO verantwoordelijk voor de serie Vieze film, die een eigentijdse visie wilde geven op erotische films. Drama Girl is de opvolger van zijn eerdere documentaire Independent Boy. Ook daarin speelde hij als regisseur een spel met zijn hoofdpersoon.

Kars nam in die vorige film het leven over van zijn vriend Metin, die er maar niet in slaagde om zichzelf op te pakken en iets met zijn leven te doen. Kars meldde hem aan als leider bij de padvinderij, huurde een woning voor hem, zodat hij eindelijk het ouderlijk huis zou verlaten, en dwong hem echt de boer op te gaan met zijn muzikale talent.

Leyla de Muynck

In Drama Girl hanteert hij een enigszins vergelijkbare methode. Hoofdpersoon is de 26-jarige Leyla de Muynck, die een dansopleiding doet. Eerst heeft ze bij de regisseur haar hart gelucht over haar leven en haar problemen met haar ouders en haar ex. Dat is al gebeurd voordat de film begint. Wat de kijker te zien krijgt zijn scènes waarin Leyla sleutelmomenten uit haar leven naspeelt in geïmproviseerde scènes. Daarvoor heeft Kars onder meer Pierre Bokma en Elsie de Brauw ingeschakeld om haar ouders te spelen.

Aanvankelijk verloopt dat allemaal tamelijk soepel. Leyla’s vader is niet lang geleden overleden aan kanker. Het filmexperiment biedt haar de kans om opnieuw afscheid van hem te nemen. Dat doet haar zichtbaar goed. Maar misschien verrassend: het blijkt veel lastiger te zijn om de breuk met haar ex opnieuw te beleven en om dieper door te dringen in haar ingewikkelde verhouding met haar moeder. Dan is er ineens geen sprake meer van een eenvoudige catharsis. Het filmexperiment lijkt de hoofdpersoon soms meer kwaad dan goed te doen.

Weerstand

Kars grijpt zijn experiment aan om vragen te stellen over feit en fictie, leugen en waarheid. Maar zulke bespiegelingen zijn eigenlijk de minst interessante kant van de film. Boeiender is te zien hoe de filmmaker gaandeweg een grotere rol opeist in de film, vooral als Leyla niet levert wat hij graag zou willen zien. Hij ontpopt zich als nogal een betweter. Wat voor zijn film het beste is, is niet per se het beste voor zijn hoofdpersoon. Pas helemaal aan het einde verschijnt de regisseur zelf in beeld.

Afgezien van het verlies van haar vader zijn Leyla’s problemen alledaags. Het thema van de tobbende twintiger neigt naar navelstaarderij. Dat maakt Drama Girl soms irritant. Maar dat is niet de meest interessante reden waarom de film ook weerstand oproept. Drama Girl is opmerkelijk open en direct over iemands meest kwetsbare kanten; juist door de omweg te kiezen van nagespeelde scènes. Dat kan ongemakkelijk zijn om te naar te kijken. Het thema van Drama Girl is misschien enigszins afgezaagd, maar Vincent Boy Kars heeft er een verrassende, frisse vorm voor gevonden.

Correctie 27/1 16.20u: in een eerdere versie van dit artikel werd de naam van Leyla de Muynck fout gespeld als De Munck. Dat is hierboven aangepast.