Recensie

Recensie Theater

In de feeërieke wereld van Alexandra Broeder verliezen meisjes hun angst

Alexandra Broeder maakt het magische The Tree met zeven meisjes van Bascule, centrum voor kinder- en jeugdpsychiatrie in Amsterdam. Hun spel is zelfverzekerd en autonoom.

The Tree van Alexandra Broeder bij Frascati Producties.
The Tree van Alexandra Broeder bij Frascati Producties. Foto Jean van Lingen

De voorstellingen van Alexandra Broeder hebben een feeërieke inslag, alsof je een wereld betreedt die buiten de onze ligt. In The Tree bereikt ze dat effect door het publiek rondom een speelveld te laten plaatsnemen dat is afgeschermd met dundoek. Binnenin zijn meisjes in het wit te zien op een goudkleurige vloer tussen goudkleurige objecten. Als het doek valt gaan ze door met wat ze doen, van witte stroken stof touwen knopen. Onverstoorbaar. Een minimaal geluidsdecor versterkt de unheimische sfeer.

Dan lopen de zeven naar de randen om bezoekers zwijgend in de ogen te kijken. Het is het begin, ongemakkelijk en intiem, van herhaald contact, waarbij er wel wordt gesproken. Ze excuseren zich. En ons. Zeggen: „Het is niet erg dat je er bent.” Meerdere keren stellen ze ook vragen, steeds één op één: „Waarom bent u hier naartoe gekomen?” „Wat is kunst?” De antwoorden leiden naar vragen over henzelf. „Ben ik nu ook kunst?” Hun reacties zijn geprogrammeerd, waardoor ze nog vreemder klinken.

Lees ook: De recensie van ‘The crow knows where the children go’ van Alexandra Broeder (5 ballen)

Ze spreken ook in van het plafond hangende microfoons. Een meisje vertelt over haar gedachten, die het moeilijk maakt verbinding te maken met de wereld. Je kan wel iets willen, maar dat wil niet zeggen dat het gebeurt. Maar nu is er niets meer om bang over te zijn. Van meisje wordt ze boom. Dat is wat we zien. Meisjes worden boom. In deze magische wereld is alles mogelijk. Tot slot zingen ze een lied, dat hun ritueel besluit. Het is hen gelukt: ontsnappen, transformeren.

Broeder maakt The Tree met jongeren van Bascule, centrum voor kinder- en jeugdpsychiatrie in Amsterdam. Dat is niet nodig om te weten, maar geeft hun prestatie extra glans. En het maakt hun woorden over gedachtes en een situatie waar je niet voor kiest extra schrijnend. In ‘The Tree oogt het zevental oogt volstrekt autonoom en zelfverzekerd in hun optreden. Dat is mooi om te zien en een tikje betoverend.