Voor een praatje heeft de bezorger geen tijd meer

Postfusie PostNL en Sandd schuiven hun postnetwerken in elkaar. Niet iedereen van Sandd kan blijven.

Postbezorger Jasper van Duijn uit Voorburg hoopt dat hij de wijk die hij nu voor Sandd doet kan houden bij PostNL.
Postbezorger Jasper van Duijn uit Voorburg hoopt dat hij de wijk die hij nu voor Sandd doet kan houden bij PostNL. Foto Dieuwertje Bravenboer

Sorteerder Walter Schijf (50) had al het voorgevoel dat hij zijn baan zou kwijtraken. De Hagenaar werkte elf jaar voor postbedrijf Sandd, toen hij vorig jaar op de radio hoorde dat PostNL het bedrijf zou overnemen. Op 1 februari is het zover: het postnetwerk van Sandd wordt overgeheveld naar het fusiebedrijf.

Schijfs vermoeden bleek te kloppen: hij kan niet aan de slag bij PostNL.

Lees ook: ‘Onze werktijd past niet voor iedereen’

Elfduizend postbezorgers van Sandd hebben een aanbod gekregen om in dienst te komen bij PostNL. Nog eens 1.800 mensen die bij Sandd ondersteunende diensten verrichten, kunnen – met voorrang – bij PostNL solliciteren. Toch zullen ze er lang niet allemaal in dienst treden: voorlopig gaan er slechts zo’n vierduizend bezorgers en 300 à 400 ondersteuners mee.

Een veelgehoorde klacht onder de ondersteuners is dat het aantal uren dat PostNL biedt, veel minder is dan het aantal dat ze bij Sandd maakten. Zo werkte Schijf 35 uur in de week bij Sandd, maar kon hij bij PostNL maximaal 25 uur per week krijgen – en daar kan hij niet van rondkomen. Bovendien bood PostNL hem geen vast contract, wat hij bij Sandd wel had.

Gelukkig voor Schijf kan hij gebruikmaken van een transitievergoeding: onderdeel van de sociale regeling van Sandd. Werknemers van dit bedrijf die op 1 februari geen andere baan hebben, krijgen een vergoeding die afhankelijk is van het aantal jaar dat ze er in dienst waren. In het geval van Schijf is dat zo’n 20.000 euro bruto. Overigens verwacht hij dat hij niet lang zonder werk zal zitten. „Ik ben heel flexibel qua werktijden en ik zou zelfs ’s nachts willen werken.”

Vervelend gevoel

Hugo Deckers (54) is minder optimistisch over de nabije toekomst. De postbezorger uit Den Haag verwachtte dat hij, zoals toegezegd, een aanbod zou ontvangen van PostNL. Maar hij hoorde niets. „Ik kreeg geen e-mail, geen telefoontje. Ik heb een aantal keer gebeld met het nummer dat PostNL beschikbaar heeft gesteld, maar dan hoorde ik alleen: ‘Wat vervelend, we gaan ernaar kijken’. En dan gebeurde er weer niets.”

Inmiddels heeft Deckers zelf gesolliciteerd, bij een callcenter. Daar kan hij waarschijnlijk aan de slag, maar hij houdt een vervelend gevoel. „Het lijkt alsof PostNL zich niet voor me interesseert. Ik wil gewoon met iemand praten, maar dat lukt niet.”

Bij navraag laat een woordvoerder van PostNL weten dat „er bij de heer Deckers veel is misgegaan”. Het bedrijf heeft inmiddels excuus aangeboden. „Wij hebben de heer Deckers ook toegezegd dat hij een aanbod krijgt.”

Ik weet nog steeds niet of ik wel genoeg uren aangeboden krijg

Hugo Deckers postbezorger

Deckers is blij dat er eindelijk actie wordt ondernomen, maar vindt het too little, too late. „Ik weet nog steeds niet of ik wel genoeg uren aangeboden krijg. Ik ben alleenstaand, ik kan niet rondkomen van 25 uur per week.”

Stilzitten? José Jolie uit Aalst-Waalre is daar nog veel te jong voor, zegt ze zelf. „Ik ben pas 73.”

De postbezorgster schrok ook enorm toen ze te horen kreeg dat Sandd zou worden overgenomen. Niet alleen omdat ze veel plezier in het werk heeft, maar ook financieel zou baanverlies een flinke klap zijn. „Ik heb maar een klein pensioentje. Bij Sandd verdiende ik met een contract van dertien uur per maand en overuren zo’n 300 euro bruto en kon ik tenminste nog sparen voor de vakantie en voor calamiteiten. Dat kan nu niet meer.”

Jolie heeft besloten niet op het aanbod van PostNL in te gaan en omdat ze pensioengerechtigd is, maakt ze geen aanspraak op een transitievergoeding, zoals collega Schijf. De belangrijkste reden om niet over te stappen is dat PostNL minder vrijheid biedt om eigen uren in te delen. Bij Sandd wordt de post thuis bij de bezorger aangeleverd. Die mag de stukken tussen 7 uur ’s ochtends en 9 uur ’s avonds rondbrengen. Bij PostNL moet de bezorger de post zelf ’s ochtends ophalen bij een depot, en dan om 5 uur ’s middags helemaal klaar zijn, vertelt Jolie. „Dan kan ik niet schuilen wanneer het regent of even stoppen om een praatje te maken met mensen in de buurt.”

‘In beweging blijven’

Of het werk bij Sandd ook in sociaal opzicht belangrijk is voor Jolie? „Zonder meer. Je kent de mensen, en de honden en katten die je op straat tegenkomt. De bewoners in mijn bezorgwijk vinden het ook jammer. Het wordt zo onpersoonlijk.” Helemaal stoppen met werken doet Jolie niet: ze blijft een huis-aan-huisblad bezorgen. „Je moet toch in beweging blijven.”

De flexibele werktijden waren ook voor Jasper van Duijn uit Voorburg een reden om bij Sandd te werken. De 26-jarige bezorger heeft daarnaast een hondenuitlaatservice. Hij is tevreden met het aanbod dat hij van PostNL heeft gekregen en stapt per 1 februari over naar het fusiebedrijf. „Ik kan op de woensdag en vrijdag werken en heb een vast contract gekregen. Ik vind bezorgen en uitlaten allebei leuk. Je bent lekker buiten.”

Van Duijn weet nog niet wat zijn nieuwe bezorgwijk wordt, maar hij hoopt dat hij de wijk die hij nu voor Sandd doet kan houden. Net als Jolie hecht hij veel waarde aan de sociale kanten van het werk. „Hier wonen veel oudere mensen en sommigen zijn best eenzaam. Ik maak graag een praatje met ze.”

Ook Van Duijn vreest dat hij door de werkdruk bij PostNL minder tijd heeft voor de buurtbewoners. Maar het scheelt dat hij, naar eigen zeggen, snel kan werken.

Sorteerder Schijf zou graag iets ‘totaal anders’ willen doen, bijvoorbeeld bij een magazijn of een grote fietsenstalling van de NS. Hij heeft er al een sollicitatie op zitten. „Ik ben niet iemand die bij de pakken neer gaat zitten. Ik blijf positief. Maar het komt je niet aanwaaien.”