Opinie

Medeplichtig

Afgelopen dagen zat ik in een dip, dat kwam deels doordat er tijdens de Australian Open nu ook rood poeder uit de hemel regende en deels doordat ik me verdiept had in de bid rond Qatar. Om uit die dip te raken, deed ik wat elk modern mens die geen harddrugs meer mag, doet: ik gaf een slinger aan het rad motivational speakers en drukte op ‘play’. Aan het woord kwam Gonzalo Vilariño, trainer van het succesvolle Argentijnse blindenvoetbalteam met de bijnaam: de Vleermuizen. Mijn humeur knapte meteen op. „Of je gehandicapt bent, is afhankelijk van de regels van het spel”, zei Vilariño.

Van de 24 hoofden die in de toewijzingscommissie zaten die Qatar het WK 2022 gaf, zijn er zestien veroordeeld of geschorst wegens corruptie. Amnesty International schat dat er 4.000 gastarbeiders zullen sterven voor de eerste aftrap is genomen, van circa 1.400 staat de dood al vast. Waarom wordt Qatar 2022 niet afgelast of verhuisd? Waarom ging de Australian Open door? Wat moet er gebeuren wil de mens bereid zijn een sportspektakel te verzetten? Duizend doden? Dan gaan we door. Stikkende sporters? Doorgaan. Racisme op de tribunes? Doorgaan. Staat het land in brand? Doorgaan. Bij mist? Stoppen. Wat? Ja, bij mist stoppen.

Fortuna-Feyenoord werd maandag in Sittard wegens mist gestaakt. Sittard ligt geografisch ook in een dip, dus blijft de mist hangen. Even werd er een beter zichtbare oranje bal gebruikt. Ik dacht aan de Argentijnse Vleermuizen. Die hadden iedereen gek gespeeld. Blinden spelen met een bal die geluid maakt, daarom is het bij blindenvoetbalwedstrijden regel om stil te zijn. Ze hebben daar dan ook geen last van racisme op de tribunes, want racistische leuzen roepen is te doen, maar als ze helemaal moeten worden opgeschreven is iedereen een stuk toleranter.

De reden om Fortuna-Feyenoord te staken, was dat de assistenten niet goed konden zien wanneer de bal een voet verliet, maar in een gesprek met Fox Sports zei scheidsrechter Kevin Blom dat hij het ook verstandig vond om aan het publiek te denken: „Met name ook de mensen thuis, die willen een fatsoenlijke wedstrijd zien … Voetballen doen we niet alleen voor de spelers, dat doen we ook voor het publiek.”

Daarmee liet hij zien voor wie de poppen eigenlijk dansen: niet voor de bal, niet voor de directeuren en niet eens voor de poen. Ze doen het voor de kijkers. Voor u en mij. Dat betekent dat op het moment dat ik mijn zender op de Australian Open afstem of straks op Qatar, ik voor meer kies dan ik wil. Ik kan wel boos naar regeringen, clubs en sporters wijzen die wegkijken bij klimaatproblemen en schendingen van mensenrechten, maar dat ik mijn kruimel op de kijkcijferstapel leg en zo dit soort evenementen tot een succes voor de sponsors maak, maakt mij medeplichtig.

Voor een sportkijker kan een sprekend geweten een handicap zijn, om daar geen last van te hebben moet je niet sussen, maar de regels veranderen. Zolang dat niet gebeurt, rest mij niks anders dan me aan de volgende opbeurende spreker vast te klampen.

Carolina Trujillo is schrijfster.

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.