Opinie

hoeft een naam iets?

Dichter des Vaderlands

hoeft een naam iets?

elke naam moet ten minste
een keer worden gespeld op het gemeentehuis
vreugdevol door een ouder die met die naam
een geloof een held een vriend of een familielid
in leven houdt

elke naam moet minstens vierduizend keer
worden geroepen vanuit een halfopen buitendeur
terwijl de warme lucht van het avondeten door een keukenraam
een koude kinderneus inkrult

alle namen horen zeker vijf maal op het puntje
van de tong van een beste vriend te liggen bij de vraag
naar wie zijn of haar beste vriend is
en waarom

geen één naam verdient het om ongefluisterd te blijven
en niet via het oor van een geliefde
buitengewoon vaak de buik van die ander
te kriebelen

daar zijn namen voor gemaakt

namen horen een leven lang mee te gaan
en met een heel leven weet u heel goed
wat ik bedoel

namen mogen alleen langzaam verdwijnen uit onze gedachten
en niet voordat ze een afscheidsdansje hebben gemaakt
op onze bevende lippen

er is geen enkele reden om de naam
van een muur te schroeven

als die naam niet een nieuw huis
te wachten staat

want een naam wil leven

Tsead Bruinja, Dichter des Vaderlands
27 januari 2020

102.000 namen

Tsead Bruinja, Dichter des Vaderlands, schreef dit gedicht voor het project De 102.000 Namen Lezen van Herinneringscentrum Kamp Westerbork. Wereldwijd wordt op 27 januari de moord op zes miljoen Joden herdacht. Van hen kwamen er 102.000 uit Nederland. Net als de weggevoerde Sinti en Roma kwamen ze naamloos om in Auschwitz-Birkenau, Sobibor, Theresiënstadt, Bergen-Belsen en andere concentratie- en vernietigingskampen. In kamp Westerbork worden tot en met deze maandag de 102.000 namen van degenen die geen eigen graf hebben, voorgelezen, 116 uur lang, zes dagen en vijf nachten, op de plaats waar de treinen naar de vernietigingskampen vertrokken.