Recensie

Recensie Muziek

Over de eigen benen struikelende branierock

Na twintig jaar van vallen en opstaan mag je toch van een rock-’n-rollband verwachten dat ze een beetje volwassen zijn geworden. Maar nee hoor, halverwege openingsnummer ‘Hooker Jon’ kan zanger Cole Alexander het niet laten om stevig in de microfoon te boeren. Je zou er moe van worden, zingt hij meewarig, al die jaren van opgeheven middelvingers en scheldwoorden die bij zijn status van notoire branieschopper horen. Branierock is de enige juiste omschrijving van de over hun eigen benen struikelende muziek die de Black Lips produceren, beter dan ooit op een album dat vunzige country-invloeden koppelt aan vuilnisbakkenrock zoals de Stones het na Exile On Main Street niet meer durven maken. Nieuwe toevoeging is saxofoniste Zumi Rosow, met gebroken voortand en haar eigen lijn in Gucci-tassen (de Zumi Bag is er vanaf 3.000 dollar). ‘Gentleman’ en ‘Angola Time’ zijn sax-gedreven hoogtepunten op een album dat zomaar plotseling midden in een nummer ophoudt. Je moet het maar durven.