Recensie

Recensie Media

Nederlandse Original ‘Ares’ sleept zich moeizaam door ontgroening

Serie Met mooie sets, slim camerawerk en een boeiend mysterie oogt de eerste Nederlandse Netflix Original goed. Helaas wordt het verhaal bedolven onder een overdaad aan horroreffecten.

Ook tussen het smurriebraken door krijgen de studenten in Ares het zwaar te verduren.
Ook tussen het smurriebraken door krijgen de studenten in Ares het zwaar te verduren. Foto Netflix

Hoeveel zwarte smurrie kan je uitkotsen? Veel, heel veel blijkt wel uit de Nederlandse tv-serie Ares. Trots waren de makers om met de allereerste Nederlandse Netflix Original te mogen debuteren bij de streamingdienst. Opvallend is ook het genre: een psychologische horrorserie over een exclusief studentencorps. En ja, die trots is deels terecht. Want Ares – van producent Pieter Kuijpers en geregisseerd door Giancarlo Sanchez en Michiel ten Horn – heeft inderdaad internationale allure: gefilmd op prachtige locaties – waaronder het Rijksmuseum en het Koninklijk Instituut voor de Tropen - met subtiel camerawerk. Bovendien grijpt het verhaal terug op een belangrijk hoofdstuk uit de Nederlandse geschiedenis. Maar toch: waar gáát deze serie over?

Lees ook: NRC bezocht de set van Ares. „Dit ging verder dan ik ooit had durven dromen.”

Drijfveren

Hoofdpersoon is Rosa (Jade Olieberg), een geneeskundestudente uit de Bijlmer die via haar vriend Jacob (Tobias Kersloot) verzeild raakt bij Ares, een mysterieus genootschap dat is opgericht in de Gouden Eeuw. Samen met Jacob gaat Rosa een ontgroeningsproces in – een ritueel dat sterk doet denken aan het gemaskerde seksfeest in Stanley Kubricks Eyes Wide Shut – en al snel vinden er nare, bovennatuurlijke gebeurtenissen plaats. En niet alleen dat, de leden van Ares gedragen zich afstandelijk en formeel, op het emotieloze af, waardoor duidelijk wordt dat er wel iets heel vreemds aan de hand is.

Daarop wordt in de eerste aflevering gehint wanneer Rosa met Carmen (Lisa Smit), een hooggeplaatst lid van het genootschap, in het Rijkmuseum voor het schilderij De bedreigde zwaan van schilder Jan Asselijn staat. „De zwaan staat symbool voor Johan de Witt, de regent uit de Gouden Eeuw, vermoord door het volk”, legt Carmen kort uit. Ze wijst op het ei, rechtsonder in het schilderij, waarop het woord Holland staat geschilderd. „Dat zijn de burgers die door de zwaan beschermd moeten worden tegen de hond. De vijand.” „En ik ben zeker het ei?” zegt Rosa. „Dat zijn jouw woorden”, spreekt Carmen minzaam.

Carmen en Rosa voor het schilderij ‘De Bedreigde Zwaan’. Pim Hendriksen / Netflix

Daarmee is de basis gelegd. Of Rosa inderdaad het ei is, of misschien de zwaan, of zelfs de hond, wordt langzamerhand duidelijk in de daarop volgende afleveringen. Alleen, voordat we daar aankomen, gebeurt er nogal wat: zelfmoorden, dreigende muziek, krakende planken, zwartgeblakerde vingers, rammelende kettingen en vooral: zwarte smurrie. Het horrorgehalte is zo hoog, en de suspense-opbouw houdt zo lang aan, dat dit ten koste gaat van de verhaallijn. Want wat drijft Rosa? Ze woont in de Bijlmer en heeft een psychisch verwarde moeder - een mooie rol van Janni Goslinga - maar verder komen we weinig te weten over deze ambitieuze geneeskundestudente. En wat maakt dat de leden van Ares zo emotieloos zijn? Een vlakke acteerstijl kan heel functioneel zijn – denk aan The Handmaid’s Tale waar de hoofdrolspelers, onder grote psychologische druk van een autoritair regime, hun emoties in bedwang houden – maar je wilt het als toeschouwer wel kunnen plaatsen.

Suspense

En dan is er nog de suspense: hoe lang en hoe vaak laat je de toeschouwer in spanning? Horror-koning Stephen King vertelde ooit dat hij uitgaat van een aantal basisprincipes: geef in het begin van het verhaal een paar hints die erop duiden dat er iets ongewoons of problematisch gaande is. Laat deze hints een paar keer terugkomen. Drijf tenslotte deze spanning, tegelijkertijd met de horror, tot een hoogtepunt.

Dat is precies het probleem bij Ares. Vanaf het begin worden er te veel hints gegeven, en buitelen de bloederige en mysterieuze hoogtepunten over elkaar heen. Door deze overdaad slaat het verhaal dood. Jammer, want in de kern is er wel degelijk goed over dit script nagedacht en de jonge actrice Jade Olieberg weet zich in de rol van Rosa knap staande te houden. Bovendien wordt er een elegante brug geslagen naar het heden en het belang van verlicht leiderschap.

Uiteindelijk is het de donkere drab, die ook geregeld door Rosa wordt uitgekotst, die symbool staat voor het duistere verleden van het genootschap. En misschien zelfs voor meer dan dat. Want ja, hoe heeft Nederland zijn rijkdom eigenlijk verworven in die Gouden Eeuw?