Recensie

Recensie Theater

‘Een leven lang seks’ is verrukkelijk theater

Mannen en seks In ‘Een leven lang seks’ van Sanne Schuhmacher worden op poëtische, liefdevolle wijze de seksuele ervaringen van een man in al zijn levensfases doorgenomen. Het resultaat is een even lichtvoetig als inzichtelijk uur theater.

Justus van Dillen, Minne Koole en Chiem Vreeken in de voorstelling ‘Een leven lang seks’.
Justus van Dillen, Minne Koole en Chiem Vreeken in de voorstelling ‘Een leven lang seks’. Foto Casper Koster

Wat een verrukkelijk uurtje theater biedt Een leven lang seks van Sanne Schuhmacher. Haar theatertekst deint en danst langs de ontelbare variaties op de manier waarop mannen hun lichaam en seks beleven. Dit ‘meerstemmig gedicht voor drie mannen’ (voor deze keer helemaal eens met de folder) wordt bovendien zwierig uitgevoerd door drie geweldige acteurs in de speelse regie van Wieke ten Cate. Je hoort een gedicht dat je het liefst zelf uit je hoofd zou leren.

Het publiek in Theater Bellevue zit op kussens en stoelen rond een groot bed met roze dekbed. De herfstbladeren op de vloer preluderen op het onvermijdelijke einde van de lust. Maar de tekst begint bij hoe de peuter zijn „ding” ontdekt, en bezingt dan chronologisch het hele mannenleven: hoe de puber met seks experimenteert, hoe de volwassene faalt en geniet, tot aan de man op leeftijd bij wie het lichaam hapert en die seks opnieuw ‘uitvindt’: met „aarzelvingers”, „plaagvoelen”, „bijtgeilen”, „vertraagzoenen”.

Scène uit de voorstelling ‘Een leven lang seks’. Foto Casper Koster

Ontroerende momenten

Elke passage begint met „Er zijn jongens” of „Er zijn mannen”, een formulering die slim de mogelijkheid tot óf identificatie, óf tot weten maar niet ervaren hebben óf nieuwe informatie biedt. Met soms ontroerende momenten. „Er zijn mannen die wel een kind willen, maar geen kind krijgen. Die altijd later naar bed gaan, om te voorkomen dat ze samen liggen en weten dat wat ze zo graag willen niet gaat gebeuren.” Ook raak: het idee dat mannen in een verpleeghuis zich weer moeten schamen bij het masturberen bij gebrek aan privacy.

De mogelijke rollen zijn ruwweg verdeeld over de acteurs. Minne Koole is de coole, zacht en stoer, Justus van Dillen de alwetende, scherp en geslepen en Chiem Vreeken de problematische, ongemakkelijk en onervaren. Regisseur Ten Cate laat hen ook op het publiek spelen en bezoekers recht in de ogen kijken. Dat levert intieme momenten op, ook omdat de tekst – mede gebaseerd op interviews met mannen – zo warm, geestig en liefdevol is. Als lunchvoorstelling is dit zo goed als perfect.